మణవాళ మామునులు

మణవాళ మామునులు సంప్రదాయం ప్రకారం క్రీ.శ. 1370లో స్వామి నమ్మాళ్వార్ ఊరైన ఆళ్వార్ తిరునగరిలో జన్మించారు; వారికి అళగియ మణవాళర్ అని పేరు పెట్టారు. యువకునిగా తిరువాయ్మొళి పిళ్ళైకి శిష్యులై, వారి పాదాల వద్ద తిరువాయ్మొళినీ ఈడునూ నేర్చుకుని, అక్కడి శ్రీ రామానుజుల సన్నిధిలో సేవ చేశారు. శ్రీ రామానుజులపై వారి ప్రేమ ఎంత సంపూర్ణమైనదంటే, వారిని యతీంద్ర ప్రవణులు — యతిరాజులకే అంకితమైనవారు — అని పిలిచారు.

ఆచార్యులు పరమపదించిన తరువాత వారు సన్న్యాసం స్వీకరించి శ్రీరంగంలో స్థిరపడ్డారు. సుదీర్ఘ కల్లోల కాలంలో ఆలయమూ దాని సంప్రదాయాలూ దెబ్బతిన్నాయి; వాటిని చక్కదిద్దడానికి వారు తమను తాము అర్పించుకున్నారు — పాత వ్రాతప్రతులను సేకరించి ప్రతులు రాయించారు, పూజా క్రమాన్ని పునరుద్ధరించారు, ఉపదేశించారు. తరువాతి తరాలు అర్థం చేసుకోగలిగేలా పిళ్ళై లోకాచార్యుల శ్రీవచన భూషణం, ముముక్షుప్పడి, తత్త్వ త్రయాలకూ, ఆచార్య హృదయానికీ వ్యాఖ్యానాలు రచించారు. తమిళంలో ఉపదేశ రత్నమాల, తిరువాయ్మొళి నూట్రందాది, ఆర్తి ప్రబంధం మనకు అందించారు.

సంప్రదాయం వారిని అన్నిటికంటే ఎక్కువగా శ్రీరంగంలోని ఒక సంవత్సరం కోసం స్మరిస్తుంది. ఈడుతో సహా తిరువాయ్మొళిని తమ సన్నిధిలో వివరించమని నంపెరుమాళ్ వారిని ఆజ్ఞాపించారు. సంప్రదాయం ప్రకారం ఒక సంవత్సరం పాటు ఆలయ ఉత్సవాలను నిలిపివేసి, నంపెరుమాళ్ తమ దేవేరులతో పెరియ తిరుమండపంలో వేంచేసి ప్రతిరోజూ విన్నారు. చివరి రోజైన ఆని మూల నక్షత్రం నాడు, సభ నుండి ఒక చిన్న బాలుడు ముందుకు వచ్చి, మామునుల ఎదుట చేతులు జోడించి, వారిని స్తుతిస్తూ ఒక కొత్త తనియన్‌ను పలికి — "శ్రీశైలేశ దయాపాత్రం" అనే ప్రారంభ పదాలతో ప్రసిద్ధమైనది — అదృశ్యమయ్యాడు. (శ్రీశైలేశులు అంటే తిరుమలై ఆళ్వార్ — మామునుల ఆచార్యులైన తిరువాయ్మొళి పిళ్ళై.) ఆ బాలుడు సాక్షాత్తు నంపెరుమాళ్ అని, మామునులను తమ ఆచార్యులుగా స్వీకరించారని అందరూ గ్రహించారు. అప్పటి నుండి శ్రీవైష్ణవ ఆలయాలలో, గృహాలలో దివ్య ప్రబంధానికి ముందు ఆ తనియన్ అనుసంధించబడుతోంది.

ఉపదేశాన్ని ప్రతి ప్రాంతానికీ తీసుకువెళ్ళడానికి మామునులు అష్ట దిగ్గజాలు అనే ఎనిమిది ప్రధాన శిష్యులను నియమించారు. సంప్రదాయం ప్రకారం క్రీ.శ. 1443లో శ్రీరంగంలో పరమపదించారు. సంప్రదాయం వారిలో మళ్ళీ వచ్చిన శ్రీ రామానుజులనే చూస్తుంది. వారితో గురుపరంపర సంపూర్ణమవుతుంది — పరంపర ఏ భగవంతునితో ప్రారంభమవుతుందో, ఆ భగవంతుడే వారికి శిష్యుడయ్యాడు.