மணவாள மாமுனிகள்

மணவாள மாமுனிகள், பெரியோர் வாக்குப்படி கி.பி. 1370-இல், ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் ஊரான ஆழ்வார் திருநகரியில் அவதரித்தார்; அழகிய மணவாளர் என்று திருநாமம் இடப்பட்டது. இளமையில் திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் சிஷ்யராகி, அவர் திருவடிகளில் திருவாய்மொழியையும் ஈட்டையும் கற்று, அங்குள்ள ஸ்ரீ ராமாநுஜர் ஸந்நிதியில் கைங்கர்யம் செய்தார். ஸ்ரீ ராமாநுஜரிடம் அவருக்கிருந்த அன்பு அவ்வளவு நிறைவானது; அதனால் யதீந்த்ர ப்ரவணர் — யதிராஜரிடமே ஈடுபட்டவர் — என்று அழைக்கப்பட்டார்.

ஆசார்யர் பரமபதித்த பின் ஸந்யாஸம் ஏற்று ஸ்ரீரங்கத்தில் தங்கினார். நீண்ட கலக்கமான ஆண்டுகளில் கோயிலும் அதன் மரபுகளும் சிதைந்திருந்தன; அவற்றைச் சீர்செய்வதில் தம்மை அர்ப்பணித்தார் — பழைய ஏடுகளைத் திரட்டிப் படியெடுக்கச் செய்தார், வழிபாட்டு முறையை மீண்டும் நிலைநாட்டினார், உபதேசித்தார். பின்வரும் தலைமுறைகள் புரிந்துகொள்ளும்படி, பிள்ளை லோகாசார்யரின் ஸ்ரீவசன பூஷணம், முமுக்ஷுப்படி, தத்த்வ த்ரயம் ஆகியவற்றுக்கும் ஆசார்ய ஹ்ருதயத்துக்கும் வ்யாக்யானங்கள் அருளினார். தமிழில் உபதேச ரத்தினமாலை, திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி, ஆர்த்தி ப்ரபந்தம் ஆகியவற்றை நமக்கு அருளினார்.

பெரியோர் அவரை எல்லாவற்றிலும் மேலாக ஸ்ரீரங்கத்தின் ஓர் ஆண்டுக்காக நினைவுகூர்வர். ஈட்டுடன் சேர்த்துத் திருவாய்மொழியைத் தம் ஸந்நிதியில் விளக்கும்படி நம்பெருமாள் அவரைப் பணித்தார். பெரியோர் வாக்குப்படி, ஓராண்டு முழுவதும் கோயில் உற்சவங்கள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டன; நம்பெருமாள் உபயநாச்சிமார்களுடன் பெரிய திருமண்டபத்தில் எழுந்தருளி நாள்தோறும் கேட்டருளினார். நிறைவு நாளான ஆனித் திருமூலத்தன்று, கூட்டத்திலிருந்து ஒரு சிறு குழந்தை முன்வந்து, மாமுனிகள் முன் கைகூப்பி, அவரைப் போற்றும் புதிய தனியனைச் சொல்லி — "ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரம்" என்ற தொடக்கச் சொற்களால் அறியப்படுவது — மறைந்தது. (ஸ்ரீசைலேசர் என்பது மாமுனிகளின் ஆசார்யரான திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் திருநாமமான திருமலையாழ்வார் என்பதன் ஸம்ஸ்க்ருத வடிவம்.) அக்குழந்தை நம்பெருமாளே என்றும், மாமுனிகளைத் தம் ஆசார்யராக ஏற்றுக்கொண்டார் என்றும் அனைவரும் உணர்ந்தனர். அன்று முதல் ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கோயில்களிலும் இல்லங்களிலும் திவ்யப் பிரபந்தத்துக்கு முன் அந்தத் தனியன் சேவிக்கப்படுகிறது.

உபதேசத்தை எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் கொண்டு செல்ல, மாமுனிகள் அஷ்ட திக்கஜங்கள் என்ற எட்டு முதன்மைச் சிஷ்யர்களை நியமித்தார்; பெரியோர் வாக்குப்படி கி.பி. 1443-இல் ஸ்ரீரங்கத்தில் பரமபதித்தார். பெரியோர் அவரை மீண்டும் அவதரித்த ஸ்ரீ ராமாநுஜராகவே காண்கின்றனர். அவரோடு குரு பரம்பரை நிறைவடைகிறது — பரம்பரை எந்த எம்பெருமானிடமிருந்து தொடங்குகிறதோ, அவனே அவருக்குச் சிஷ்யனானான்.