திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் இயற்பெயர் திருமலையாழ்வார். திறமையும் கல்வியும் மிக்க அவர், மதுரையில் பாண்டிய அரசவையில் அதிகாரியாகப் பணியாற்றினார். சிறுவயதில் பிள்ளை லோகாசார்யரின் அருளைப் பெற்றிருந்தாலும், அரசவைப் பணிகள் அவரை ஸம்ப்ரதாயத்திலிருந்து விலக்கியிருந்தன.
பரமபதிப்பதற்கு முன், திருமலையாழ்வாரை மீட்டு வரும்படி பிள்ளை லோகாசார்யர் தம் சிஷ்யரான கூரகுலோத்தம தாஸரைப் பணித்தார். பெரியோர் வாக்குப்படி, கூரகுலோத்தம தாஸர் தெருக்களில் அவருடைய பல்லக்கின் பின்னே திருவிருத்தம் அனுசந்தித்தபடி நடந்தார். அதைக் கேட்ட திருமலையாழ்வார் மனம் உருகி, பல்லக்கை நிறுத்தி, தமக்கு உபதேசிக்கும்படி வேண்டினார். கூரகுலோத்தம தாஸரிடம் ரஹஸ்யங்களைக் கற்று, காலப்போக்கில் அரசவையை முழுவதுமாகத் துறந்தார்.
ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அவதரித்த ஆழ்வார் திருநகரிக்குச் சென்றார்; அந்தக் கலக்கமான காலத்தில் அது கவனிப்பாரற்றுக் கிடந்தது. மண்டிய புதர்களை அகற்றி, கோயில் வழிபாட்டை மீண்டும் நிலைநாட்டி, பெரியோர் வாக்குப்படி ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சா திருமேனியை அவருடைய இருப்பிடத்துக்கு மீண்டும் எழுந்தருளச் செய்தார். திருவாய்மொழிக்கே தம்மை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்ததால், திருவாய்மொழிப் பிள்ளை என்ற பெயரே அவருக்கு நிலைத்தது. அங்கே ஸ்ரீ ராமாநுஜருக்கு ஒரு ஸந்நிதியையும் அமைத்தார்.
திருவாய்மொழிப் பிள்ளையை நூல்களுக்காக அல்ல, இந்த மீட்புப் பணிக்கும் அவருடைய உபதேசத்துக்குமே நினைவுகூர்கிறோம். அவருடைய முதன்மைச் சிஷ்யர் அழகிய மணவாளர்; அவரிடம் திருவாய்மொழியையும் ஈட்டையும் கற்று, அவரே மணவாள மாமுனிகள் ஆனார்.