నంపిళ్ళై అసలు పేరు వరదర్; వారి కుటుంబపు ఊరి పేరుతో నంబూర్ వరదర్ అని కూడా పిలుస్తారు. తిరుమంగై ఆళ్వార్‌పై వారికి ఎంతో భక్తి; అందుకే కలివైరి దాసర్ అనే పేరు కూడా ఉంది. వారు నంజీయర్ వద్ద నేర్చుకోవడానికి వచ్చారు. సంప్రదాయం చెప్పినట్లు, నంజీయర్ వ్రాతప్రతిని కావేరిలో పోగొట్టుకుని మరింత లోతైన అర్థాలతో మళ్ళీ రాసినప్పుడు, నంజీయర్ ఆనందంగా వారిని "నం పిళ్ళై" — "మా బిడ్డ" — అని పిలిచారు.
నంజీయర్ తరువాత నంపిళ్ళై శ్రీరంగానికి ఆచార్యులయ్యారు. ప్రతిరోజూ పెద్ద సభలకు తిరువాయ్మొళిని ఎంత ఆప్యాయంగా, ఎంత స్పష్టంగా వివరించేవారంటే, ఎక్కడెక్కడి నుండో జనం వినడానికి వచ్చేవారు. సంప్రదాయం ప్రకారం, ఒకసారి నంపిళ్ళై ఉపన్యాసానికి చేరిన జనసందోహాన్ని చూడడానికి నంపెరుమాళ్ స్వయంగా లేచారు; ఆలయ సేవకుడొకరు అర్చావతారంలో ఉన్నట్లే ఉండమని పెరుమాళ్‌కు మృదువుగా గుర్తు చేశారు.
వారి వినయాన్ని కూడా సంప్రదాయం స్మరిస్తుంది. కందాడై తోళప్పర్ అనే పెద్ద శ్రీవైష్ణవులు ఒకసారి పెరుమాళ్ సన్నిధిలో వారి గురించి కఠినంగా మాట్లాడారు. ఆ రాత్రి సిగ్గుపడి క్షమాపణ చెప్పడానికి బయలుదేరగా, తమ వల్ల ఆయనకు అసంతోషం కలిగినందుకు క్షమాపణ అడగడానికి నంపిళ్ళై అప్పటికే ఆయన వాకిట నిలిచి ఉన్నారు. కరిగిపోయిన తోళప్పర్ వారిని లోకాచార్యులు — "లోకానికి ఆచార్యులు" — అని పిలిచారు; ఆ పేరు వారికి స్థిరపడింది.
నంపిళ్ళై తిరువాయ్మొళి ఉపన్యాసాలను వారి శిష్యులు వడక్కు తిరువీధి పిళ్ళై లిఖించారు. ఈడు లేదా ముప్పత్తారాయిరప్పడి అని పిలువబడే ఆ వ్యాఖ్యానం, స్వామి నమ్మాళ్వార్ వాక్కులను సంప్రదాయం అర్థం చేసుకునే విధానానికి నేటికీ హృదయం వంటిది.