நம்பிள்ளையின் இயற்பெயர் வரதர்; குடும்ப ஊரின் பெயரால் நம்பூர் வரதர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். திருமங்கை ஆழ்வாரிடம் ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டதால் கலிவைரி தாஸர் என்றும் பெயர் பெற்றார். நஞ்சீயரிடம் கற்க வந்தார்; பெரியோர் சொல்வதுபோல், நஞ்சீயரின் ஏட்டைக் காவிரியில் இழந்து, ஆழ்ந்த பொருள்களுடன் மீண்டும் எழுதியபோது, நஞ்சீயர் மகிழ்ந்து அவரை "நம் பிள்ளை" என்று அழைத்தார்.
நஞ்சீயருக்குப் பின் நம்பிள்ளை ஸ்ரீரங்கத்தின் ஆசார்யரானார். நாள்தோறும் பெரும் கூட்டங்களுக்குத் திருவாய்மொழியை அவ்வளவு அன்புடனும் தெளிவுடனும் விளக்கினார்; எங்கெங்கிருந்தோ மக்கள் கேட்க வந்தனர். பெரியோர் வாக்குப்படி, ஒருமுறை நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேபத்துக்குத் திரண்ட கூட்டத்தைக் காண நம்பெருமாளே எழுந்து நின்றார்; கோயில் கைங்கர்யபரர் ஒருவர், அர்ச்சாவதார நிலையிலேயே இருக்கும்படி பெருமாளிடம் பணிவுடன் நினைவூட்டினார்.
அவருடைய பணிவையும் பெரியோர் நினைவுகூர்வர். கந்தாடைத் தோழப்பர் என்ற மூத்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் ஒருமுறை பெருமாள் ஸந்நிதியில் அவரைப் பற்றிக் கடுமையாகப் பேசினார். அன்றிரவு வெட்கி மன்னிப்புக் கேட்கப் புறப்பட்டபோது, தம்மால் அவருக்கு வருத்தம் உண்டானதற்காக மன்னிப்புக் கேட்க நம்பிள்ளை ஏற்கெனவே அவர் வாசலில் காத்திருந்தார். நெகிழ்ந்த தோழப்பர் அவரை லோகாசார்யர் — "உலகுக்கு ஆசார்யர்" — என்று அழைத்தார்; அந்தப் பெயர் நிலைத்தது.
நம்பிள்ளையின் திருவாய்மொழி உபந்யாஸங்களை அவருடைய சிஷ்யர் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை எழுதி வைத்தார். ஈடு என்றும் முப்பத்தாறாயிரப்படி என்றும் அழைக்கப்படும் அந்த வ்யாக்யானம், ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் திருவாக்குகளை ஸம்ப்ரதாயம் புரிந்துகொள்ளும் விதத்துக்கு இன்றும் இதயமாக விளங்குகிறது.