నంజీయర్ తిరునారాయణపురంలో మాధవులుగా జన్మించారు. వేదాంతంలో ఎంత ప్రసిద్ధులయ్యారంటే, జనం వారిని వేదాంతి అని పిలిచేవారు. వారు వేరొక వేదాంత సిద్ధాంతాన్ని అనుసరించేవారు; వాదాలలో గెలుస్తూ దూరదూరాల వరకు పేరుపొందారు.
సంప్రదాయం ప్రకారం, భట్టర్ తిరునారాయణపురానికి వచ్చి వారిని వాదంలో కలిశారు. భట్టర్ మాటలలో అంతకుముందెన్నడూ ఎరుగని సత్యాన్నీ మాధుర్యాన్నీ మాధవులు కనుగొని వారి పాదాలపై పడ్డారు. భట్టర్ వారికి ఉపదేశించి శ్రీరంగానికి తిరిగి వెళ్ళారు. తరువాత మాధవులు సన్న్యాసం స్వీకరించి, ఆచార్యులకు సేవ చేయడానికి శ్రీరంగానికి వచ్చారు. భట్టర్ ఆనందంగా ఆహ్వానించి వారిని "నం జీయర్" — "మా జీయర్" — అని పిలిచారు; అలా వారు నంజీయర్ అయ్యారు.
నంజీయర్ ప్రగాఢ భక్తితో భట్టర్‌కు సేవ చేసి, వారి వద్ద తిరువాయ్మొళి నేర్చుకున్నారు. దానిపై తొమ్మిది వేల పడిల వ్యాఖ్యానం — ఒన్బదినాయిరప్పడి — రచించారు. సంప్రదాయం ప్రకారం జీవితంలో తిరువాయ్మొళిని వంద సార్లు ఉపదేశించారు.
సంప్రదాయం వారిని వారి సొంత శిష్యునితో కలిపి స్మరిస్తుంది. తమ వ్యాఖ్యానానికి శుద్ధ ప్రతి కావాలని నంజీయర్ ఆ వ్రాతప్రతిని నంబూర్ వరదర్ అనే యువ పండితునికి ఇచ్చారు. కావేరి దాటుతుండగా వరదర్ దానిని నదిలో పోగొట్టుకున్నారు. నంజీయర్ నుండి తాము విన్నదాని ఆధారంగా మొత్తం వ్యాఖ్యానాన్ని మళ్ళీ రాసి, తమదైన సూక్ష్మార్థాలను జోడించారు. కొత్త ప్రతిని చూసిన నంజీయర్ తేడాను గమనించి అడిగారు. జరిగినది విని కోపపడలేదు సరికదా, ఎంతో సంతోషించి వారిని "నం పిళ్ళై" — "మా బిడ్డ" — అని పిలిచారు.