నాథమునుల మనుమడైన యామునాచార్యులు వీరనారాయణపురంలో జన్మించారు; బాల్యం నుండే గొప్ప ప్రతిభావంతులు. సంప్రదాయం ప్రకారం, వారికి సుమారు పన్నెండేళ్ళ వయసులో, ఆక్కియాళ్వాన్ అనే గర్విష్ఠుడైన ఆస్థాన పండితుడు దేశంలోని పండితులందరి నుండి కప్పం వసూలు చేస్తున్నాడు. బాలుడైన యామునాచార్యులు అతని సవాలును స్వీకరించి, రాజు సమక్షంలో వాదంలో అతనిని ఓడించారు. రాణి ఎంతో సంతోషించి వారిని ఆళవందార్ — "ఏలడానికి వచ్చినవారు" — అని పిలిచింది; రాజు వారికి రాజ్యంలో భాగం ఇచ్చాడు.
కొన్నేళ్ళు ఆళవందార్ రాజుగా జీవించారు. తరువాత మణక్కాల్ నంబి వారిని తిరిగి భగవంతుని వైపు తెచ్చి, శ్రీరంగంలో శ్రీరంగనాథుని చూపించారు. ఆయన సింహాసనాన్ని వదిలి శ్రీరంగంలో స్థిరపడి, శ్రీవైష్ణవులకు నాయకులయ్యారు. వారి గ్రంథాలు — స్తోత్ర రత్నం, సిద్ధి త్రయం, ఆగమ ప్రామాణ్యం, గీతార్థ సంగ్రహం, చతుశ్శ్లోకీ — శ్రీ రామానుజులు తరువాత నిర్మించిన భవనానికి పునాది అయ్యాయి.
సంప్రదాయం ప్రకారం, ఒకసారి కాంచీపురం వెళ్ళినప్పుడు యాదవప్రకాశుల శిష్యుల మధ్య నడుస్తున్న యువ రామానుజులను ఆళవందార్ చూశారు. ఈ యువకుడు సంప్రదాయానికి నాయకుడు కావాలని కాంచీ వరదరాజ పెరుమాళ్‌ను ప్రార్థించారు. తమ ఉపదేశాన్ని ఆయనకు అందించడానికి ఐదుగురు శిష్యులను — పెరియ నంబి, తిరుక్కోష్టియూర్ నంబి, పెరియ తిరుమలై నంబి, తిరుమలై ఆండాన్, ఆళ్వార్ తిరువరంగప్పెరుమాళ్ అరైయర్ — సిద్ధం చేశారు.
తమ అంతిమ కాలం సమీపించినప్పుడు రామానుజులను తీసుకురమ్మని పెరియ నంబిని పంపారు. వారు శ్రీరంగం చేరేసరికే ఆళవందార్ పరమపదించారు; వారి చేతి మూడు వేళ్ళు ముడుచుకుని ఉన్నాయి. అవి నెరవేరని మూడు కోరికలని రామానుజులు గ్రహించి, అందరి ఎదుట వాటిని నెరవేరుస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేశారు — వాటిలో ఒకటి బ్రహ్మసూత్రాలకు భాష్యం రాయడం. ఒక్కొక్క ప్రతిజ్ఞకు ఒక్కొక్క వేలు తెరుచుకుంది.