நம்மாழ்வார்

ஸம்ப்ரதாயப்படி, நம்மாழ்வார் தாமிரபரணிக் கரையிலுள்ள திருக்குருகூரில் (இன்றைய ஆழ்வார்திருநகரி) காரிக்கும் உடையநங்கைக்கும் திருமகனாக அவதரித்தார். குழந்தை அழவில்லை, பால் அருந்தவில்லை. பெற்றோர் அவரை ஆதிநாதப் பெருமாள் கோயிலில் ஆதிசேஷனாகப் போற்றப்படும் திருப்புளியாழ்வாரின் அடியில் எழுந்தருளச் செய்தனர்; அங்கே அவர் பதினாறு ஆண்டுகள் மௌனமாகப் பெருமானையே அனுபவித்து இருந்தார். உலகுக்கு மாறுபட்டவர் என்பதால் மாறன் என்றும், பிறக்கும் உயிர்களை மூடும் மறதியை வென்றதால் சடகோபன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்.

வடக்கே தொலைவில் இருந்த மதுரகவி ஆழ்வார் தெற்கில் ஒரு ஒளி எழுவதைக் கண்டு, அதைப் பின்தொடர்ந்து அம்மரத்தடிக்கு வந்தார். மௌனமாயிருந்த அந்த இளைஞரிடம் ஆத்மா, உடல் பற்றி ஒரு கேள்வி கேட்க, நம்மாழ்வார் முதன்முறையாகப் பேசினார். மதுரகவி அவர் திருவடிகளில் விழுந்தார்; அன்று முதல் ஆழ்வாரின் பாசுரங்கள் பொழிய, சீடர் அவற்றை எழுதிக்கொண்டார்.

அவருடைய நான்கு பிரபந்தங்களும் தமிழில் நான்கு வேதங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன: திருவிருத்தம் (100 பாசுரங்கள்) ரிக் வேதமாகவும், திருவாசிரியம் (7) யஜுர் வேதமாகவும், பெரிய திருவந்தாதி (87) அதர்வண வேதமாகவும், திருவாய்மொழி (1,102) ஸாம வேதமாகவும் — மொத்தம் 1,296 பாசுரங்கள். பிரபந்தத்தின் இதயமான திருவாய்மொழி, பெருமானே அடையும் பொருளும் வழியும் என்பதையும், அவன் திருவடிகளில் சரணாகதியையும், அவனுக்கும் அவன் அடியார்களுக்கும் செய்யும் கைங்கர்யத்தையும் பாடுகிறது; பல திவ்யதேசப் பெருமாள்கள் இதில் போற்றப்படுகின்றனர்.

பெருமாள், தாயார், சேனை முதலியார் ஆகியோருக்குப் பின் ஆசார்ய பரம்பரையில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரே முதல்வர்; நாதமுனிகள் பிரபந்தத்தை அவரிடமிருந்தே பெற்றார். அவர் அவயவி — முழு உடல்; மற்ற ஆழ்வார்கள் அதன் அங்கங்கள். ஒவ்வொரு கோயிலிலும் நம் தலையில் சாற்றப்படும் பெருமானின் திருவடி நிலைக்கு அவர் பெயரால் ஸ்ரீ சடாரி என்று பெயர்; ஸ்ரீ ராமானுஜர் அவருடைய திருவடிகளாகப் போற்றப்படுகிறார்.