மதுரகவி ஆழ்வார்

ஸம்ப்ரதாயப்படி, மதுரகவி ஆழ்வார் திருக்குருகூருக்கு அருகிலுள்ள திருக்கோளூரில் ஒரு வைதிகக் குடும்பத்தில் அவதரித்தார். நம்மாழ்வாரை விட வயதில் மூத்தவர்; கல்வியும் கவித்திறனும் மிக்கவர். அவர் சொற்கள் இனிமையானவை என்பதால் மதுரகவி என்று அழைக்கப்பட்டார்.

வடக்கே அயோத்தியில் தீர்த்த யாத்திரையில் இருந்தபோது தென்திசை வானில் ஒரு பேரொளியைக் கண்டார். இரவுதோறும் அதைப் பின்தொடர்ந்து சென்று திருக்குருகூரை அடைந்தார்; அங்கே புளியமரத்தடியில் மௌனமாக இருந்த இளைய நம்மாழ்வாரைக் கண்டார். ஆத்மா, உடல் பற்றி மதுரகவி ஒரு கேள்வி கேட்க, வந்த விடையால் இவரே தம் ஸ்வாமி என்று உணர்ந்தார். நம்மாழ்வாரின் கைங்கர்யத்திற்கே தம்மை முழுதும் அர்ப்பணித்து, பாசுரங்கள் வர வர அவற்றை எழுதிக்கொண்டார்.

அவருடைய ஒரே பிரபந்தமான கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு (11 பாசுரங்கள்) பெருமாளை நேரடியாகப் பாடவில்லை. தம் ஆசார்யரான நம்மாழ்வாரே தமக்கு எல்லாம் என்று பாடுகிறது. நம்மாழ்வார் பரமபதித்த பின், மதுரகவி திருக்குருகூரில் அவருடைய அர்ச்சா திருமேனியை எழுந்தருளச் செய்து, திருவாய்மொழியை எங்கும் பரப்பினார்.

இந்தப் 11 பாசுரங்கள் ஆசார்ய அபிமானத்திற்கு முன்மாதிரி: சீடன் தன் ஆசார்யரிடம் கொள்ளும் முழுமையான பக்தியே உறுதியான புகலிடம் என்ற உபதேசம். மணவாள மாமுனிகள் இவற்றைப் பிரபந்தத்தின் நடுநாயகமாக வைத்தார் (உபதேச ரத்தினமாலை 26). பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து நாதமுனிகள் திருக்குருகூரில் இவற்றை 12,000 முறை ஜபிக்க, நம்மாழ்வார் தோன்றி முழுப் பிரபந்தத்தையும் அருளினார் — இப்படி நாலாயிரமும் இந்தப் பதினொன்றின் வழியே நமக்கு மீண்டது.