సంప్రదాయం ప్రకారం, పెరియాళ్వార్ శ్రీవిల్లిపుత్తూరులో ముకుంద భట్టర్, పద్మవల్లి దంపతులకు జన్మించారు; వారికి విష్ణుచిత్తులు — మనసు విష్ణువుపై నిలిచినవారు — అని పేరు పెట్టారు. ఒక పూలతోట పెంచి, శ్రీవిల్లిపుత్తూరు స్వామి వటపత్రశాయికి ప్రతిరోజూ మాలలు కట్టేవారు; జీవితంలో మరేదీ కోరలేదు.
మదురై పాండ్య రాజు వల్లభదేవుడు పరదైవం ఎవరో తెలుసుకోవాలని, దానిని నిరూపించినవారికి ఒక బంగారు సంచిని కట్టి వేలాడదీశాడు. పెరుమాళ్ సాధారణ మాలాకారుడైన విష్ణుచిత్తులను రాజసభకు పంపగా, వారు వేదాల ఆధారంగా శ్రీమన్నారాయణుడే పరదైవమని నిరూపించారు. బంగారు సంచి తనంతట తానే వారి వైపు వంగింది. రాజు వారిని ఏనుగుపై ఊరేగించగా, తన భక్తునికి జరిగే సన్మానాన్ని చూడడానికి పెరుమాళ్ తాయార్‌తో కలిసి గరుడునిపై ఆకాశంలో వచ్చారు.
అందరి కళ్ళ ఎదుట అలా దర్శనమిచ్చిన స్వామిని చూసి, ఆళ్వార్ తమ సన్మానాన్ని మరచి, ఆయనకు ఏ హానీ కలగకూడదని మాత్రమే భయపడ్డారు. స్వామికి చిరాయువూ రక్షణా కోరుతూ తిరుప్పల్లాండు (12 పాశురాలు) పాడారు. నాలాయిర దివ్యప్రబంధం ఈ పాశురాలతోనే మొదలవుతుంది; ఆలయాల్లో, ఇళ్ళలో మొదట పాడేది వీటినే. వారి పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి (461 పాశురాలు) యశోదగా బాలకృష్ణుని పాడుతుంది: జోలపాటలు, స్నానం చేయించడం, అలంకరించడం, ఆడుకోవడానికి చందమామను పిలవడం, గోకులంలో ఆయన అల్లరి. అనేక దివ్యదేశాలను కూడా కీర్తిస్తుంది.
స్వామి క్షేమం కోసం ఈ ప్రేమపూర్వక ఆరాటం వల్లనే వారిని పెరియ ఆళ్వార్ — గొప్ప ఆళ్వార్ — అంటారు; సంప్రదాయం దీనిని అత్యున్నత గుణాల్లో ఒకటిగా లెక్కిస్తుంది. వారిని భట్టర్పిరాన్ అని కూడా అంటారు. తమ తోటలోనే వారు ఆండాళ్‌ను కనుగొని, సొంత కుమార్తెగా పెంచారు.
అన్ని పాశురాలు
పెరియాళ్వార్ 473 పాశురాలు పాడారు. ప్రతి పాశురం ఇక్కడ ఆంగ్ల అక్షరాల్లో, సరళమైన అర్థంతో, ముఖ్యమైన పదాల అర్థాలతో ఉంది.