ஸம்ப்ரதாயப்படி, பெரியாழ்வார் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் முகுந்த பட்டருக்கும் பத்மவல்லிக்கும் திருமகனாக அவதரித்தார்; விஷ்ணுசித்தர் — விஷ்ணுவிடமே மனம் நிலைத்தவர் — என்று பெயர் பெற்றார். ஒரு நந்தவனம் அமைத்து, ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வடபத்ரசாயிக்கு நாள்தோறும் மாலை தொடுத்துச் சாற்றினார்; வாழ்வில் வேறெதையும் வேண்டவில்லை.
மதுரையை ஆண்ட பாண்டிய மன்னன் வல்லபதேவன் பரம்பொருள் யார் என்று அறிய விரும்பி, அதை நிறுவுபவருக்காக ஒரு பொற்கிழியைக் கட்டித் தொங்கவிட்டான். பெருமாள் எளிய மாலைக்காரரான விஷ்ணுசித்தரை அரசவைக்கு அனுப்ப, அங்கே அவர் வேதங்களைக் கொண்டு ஸ்ரீமந் நாராயணனே பரம்பொருள் என்று நிறுவினார். பொற்கிழி தானாகவே அவரை நோக்கித் தாழ்ந்தது. மன்னன் அவரை யானை மேல் ஏற்றி நகர்வலம் வரச் செய்ய, தன் அடியாருக்கு நடக்கும் சிறப்பைக் காணப் பெருமாள் தாயாருடன் கருடன் மேல் வானில் தோன்றினான்.
எல்லோர் கண் முன்னும் அப்படிக் காட்சி தந்த பெருமானைக் கண்டு, ஆழ்வார் தமக்கான சிறப்பை மறந்து, அவனுக்கு ஏதும் தீங்கு நேருமோ என்றே அஞ்சினார். பெருமானுக்கு நீடூழி வாழ்வும் காப்பும் வேண்டி திருப்பல்லாண்டு (12 பாசுரங்கள்) பாடினார். நாலாயிர திவ்யப்ரபந்தம் இப்பாசுரங்களுடனேயே தொடங்குகிறது; கோயில்களிலும் இல்லங்களிலும் முதலில் பாடப்படுவது இவையே. அவருடைய பெரியாழ்வார் திருமொழி (461 பாசுரங்கள்) யசோதையாகக் கண்ணனின் பிள்ளைப் பருவத்தைப் பாடுகிறது: தாலாட்டு, நீராட்டல், அலங்கரித்தல், விளையாட அம்புலியை அழைத்தல், ஆயர்பாடியில் அவன் குறும்புகள். பல திவ்யதேசங்களையும் போற்றுகிறது.
பெருமானின் நலத்திற்காக இப்படி அன்புடன் அஞ்சியதாலேயே அவர் பெரிய ஆழ்வார் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; ஸம்ப்ரதாயம் இதை மிக உயர்ந்த குணங்களில் ஒன்றாகக் கொள்கிறது. அவருக்குப் பட்டர்பிரான் என்ற பெயரும் உண்டு. தம் நந்தவனத்திலேயே ஆண்டாளைக் கண்டெடுத்துத் தம் மகளாக வளர்த்தார்.
எல்லாப் பாசுரங்களும்
பெரியாழ்வார் 473 பாசுரங்கள் பாடினார். ஒவ்வொன்றும் இங்கே ஆங்கில எழுத்துகளில், எளிய பொருளுடனும் முக்கியச் சொற்களின் பொருளுடனும் உள்ளது.