సంప్రదాయం ప్రకారం, మధురకవి ఆళ్వార్ తిరుక్కురుగూరుకు దగ్గరలోని తిరుక్కోళూర్‌లో ఒక పండిత కుటుంబంలో జన్మించారు. వారు నమ్మాళ్వార్ కంటే వయసులో పెద్దవారు; పండితులు, కవి. వారి మాటలు ఎంత మధురంగా ఉండేవంటే వారిని మధురకవి — మధురమైన కవి — అని పిలిచారు.
ఉత్తరాన అయోధ్యలో తీర్థయాత్రలో ఉండగా దక్షిణ ఆకాశంలో ఒక ప్రకాశవంతమైన కాంతిని చూశారు. రాత్రి రాత్రీ దానిని అనుసరించి వెళ్ళగా, అది వారిని తిరుక్కురుగూరుకు, చింతచెట్టు కింద మౌనంగా కూర్చున్న యువ నమ్మాళ్వార్ వద్దకు చేర్చింది. మధురకవి ఆత్మ, దేహాల గురించి ఒక ప్రశ్న అడిగారు; వచ్చిన జవాబుతో ఇతడే తన స్వామి అని గ్రహించారు. నమ్మాళ్వార్ సేవకే పూర్తిగా అంకితమై, వారి పాశురాలను వచ్చినట్టే రాసుకున్నారు.
వారి ఏకైక కృతి కణ్ణినుణ్ చిఱుత్తాంబు (11 పాశురాలు) పెరుమాళ్‌ను నేరుగా పాడదు. తన ఆచార్యులైన నమ్మాళ్వారే తనకు సర్వస్వమని పాడుతుంది. నమ్మాళ్వార్ పరమపదించిన తర్వాత మధురకవి తిరుక్కురుగూరులో వారి అర్చావిగ్రహాన్ని ప్రతిష్ఠించి, వారి తిరువాయ్మొళిని నలుదిశలా వ్యాపింపజేశారు.
ఈ 11 పాశురాలు ఆచార్య అభిమానానికి ఆదర్శం: శిష్యుడు తన ఆచార్యునిపై ఉంచే సంపూర్ణ భక్తియే అత్యంత నిశ్చయమైన శరణమనే బోధ. మణవాళ మామునులు వీటిని ప్రబంధానికి మధ్యమణిగా నిలిపారు (ఉపదేశ రత్నమాల 26). శతాబ్దాల తర్వాత నాథమునులు తిరుక్కురుగూరులో వీటిని 12,000 సార్లు జపించగా, నమ్మాళ్వార్ ప్రత్యక్షమై ప్రబంధమంతటినీ అనుగ్రహించారు — అలా నాలుగు వేల పాశురాలు ఈ పదకొండింటి ద్వారానే మనకు తిరిగి దక్కాయి.
అన్ని పాశురాలు
మధురకవి ఆళ్వార్ 11 పాశురాలు పాడారు. ప్రతి పాశురం ఇక్కడ ఆంగ్ల అక్షరాల్లో, సరళమైన అర్థంతో, ముఖ్యమైన పదాల అర్థాలతో ఉంది.