பிள்ளை லோகாசார்யர் ஸ்ரீரங்கத்தில் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளைக்குத் திருக்குமாரராக அவதரித்தார்; தந்தையின் ஆசார்யரான நம்பிள்ளையின் திருநாமமே அவருக்கு இடப்பட்டது. தம்பி அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனாருடன் பெரியோர்களின் ஸத்ஸங்கத்தில் வளர்ந்து, நம்பிள்ளையிடமிருந்து வந்த அனைத்தையும் கற்றார்.
ஜீவாத்மாவின் ஸ்வரூபம், எம்பெருமான், அடைய வேண்டிய பலன், சரணாகதி என்ற வழி — ஸம்ப்ரதாயத்தின் ஆழ்ந்த உபதேசத்தில் பெரும்பகுதி வாய்மொழியாக, பகுதி பகுதியாக வந்துகொண்டிருந்தது. பிள்ளை லோகாசார்யர் அதைப் பதினெட்டு நூல்களில் — அஷ்டாதச ரஹஸ்யங்களில் — தெளிவாக வழங்கினார். முமுக்ஷுப்படி மூன்று ரஹஸ்யங்களை விளக்குகிறது; தத்த்வ த்ரயம் சித், அசித், ஈச்வரனை விளக்குகிறது; அவருடைய மணிமுடியான ஸ்ரீவசன பூஷணம், சரணாகதி பற்றியும் பாகவத கைங்கர்யம் பற்றியும் ஆழ்வார்கள், ஆசார்யர்களின் திருவாக்குகளின் ஸாரத்தைத் தொகுத்துரைக்கிறது. அனைவரும் கற்கும்படி இவற்றை எளிய மணிப்ரவாளத்தில் அருளினார்.
பெரியோர் அவரை எல்லாவற்றிலும் மேலாக அவருடைய இறுதி ஆண்டுகளுக்காக நினைவுகூர்வர். பெரியோர் வாக்குப்படி, பதினான்காம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஒரு படையெடுப்பு ஸ்ரீரங்கத்தை நெருங்கியபோது, மிகவும் முதியவரான பிள்ளை லோகாசார்யர் நம்பெருமாளைப் பாதுகாப்பாக எழுந்தருளச் செய்து, காடுகளும் மலைகளும் கடந்து தெற்கு நோக்கிச் சென்றார். அந்தப் பயணத்திலேயே, மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஜ்யோதிஷ்குடியில், எம்பெருமானின் கைங்கர்யத்திலேயே இருந்தபடி பரமபதித்தார்.
பரமபதிப்பதற்கு முன், மதுரை அரசவையில் கற்றறிந்த அதிகாரியாக இருந்த திருமலையாழ்வாருக்குத் தம் உபதேசத்தை அளிக்கும்படி பணித்தார்; அவரே பின்னாளில் திருவாய்மொழிப் பிள்ளை ஆனார். அவர் வழியாக அந்த உபதேசம் மணவாள மாமுனிகளை வந்தடைந்தது.