மூன்றாம் திருவந்தாதி 31 · நாலாயிரத்தில் 2312-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
இவை அவன் கோயில்கள்: சிங்க வடிவான நரசிம்மனாகி ஹிரண்யனின் மார்பைக் கிழித்தவனும், காதுகள் கண்ணுக்குத் தெரியாத அரவின் மேல் பள்ளிகொள்பவனும், நான்கு வேதங்களுக்குள் வாழ்பவனும், சிவனைத் தன் பக்கத்தில் கொண்டவனும், பாற்கடலில் பள்ளிகொள்பவனுமான அவனுடையவை.
பதவுரை
- இவை அவன் கோயில்
- இவை அவன் கோயில்கள்
- இரணியனது ஆகம்
- ஹிரண்யனின் மார்பு
- அரி உருவம் ஆனான்
- சிங்க வடிவம் கொண்டவன், நரசிம்மன்
- செவி தெரியா நாகத்தான்
- காதுகள் தெரியாத அரவுடையவன்
- நால் வேதத்து உள்ளான்
- நான்கு வேதங்களில் வாழ்பவன்
- பாற்கடல் உளான்
- பாற்கடலில் பள்ளிகொள்பவன்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 32 · நாலாயிரத்தில் 2313-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
பாற்கடல், திருவேங்கடம், ஆதிசேஷன், குளிர்ந்த வானுலகம், நூல்களின் கடல், நுண்ணிய நூல்கள் கற்பிப்பதுபோல் இதயத் தாமரையில் அவனிடம் முறையாக நிலைபெற்றவர்களின் மனங்கள்: இவை அனைத்தையும், குருந்த மரத்தை முறித்த கோபாலன் தன் இருப்பிடங்களாகக் கொண்டான்.
பதவுரை
- பனி விசும்பும்
- குளிர்ந்த வானுலகமும்
- நூல் கடலும்
- நூல்களின் கடலும்
- நுண் நூல
- நுண்ணிய நூல்கள் கற்பிப்பதுபோல்
- இருந்தார் மனமும்
- அவனிடம் நிலைபெற்றவர்களின் மனங்களும்
- இடமாகக் கொண்டான்
- தன் இருப்பிடமாகக் கொண்டான்
- குருந்து ஒசித்த கோபாலகன்
- குருந்த மரத்தை முறித்த கோபாலன்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 33 · நாலாயிரத்தில் 2314-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
முன்பு ஆலிலையின் மேல் கிடந்த சிறு குழந்தையாக, எல்லா உலகங்களையும் மெல்ல விழுங்கியவனே! உண்மையில், மாலவனே, அன்று மந்தர மலையால் நீர் நிறைந்த பெருங்கடலைக் கடைந்து, வானத்துத் தேவர்களுக்கு வானமுதத்தை அளித்தவன் நீயே.
பதவுரை
- பாலகனாய் ஆல் இலைமேல்
- ஆலிலையின் மேல் குழந்தையாக
- பைய
- மெல்ல, மென்மையாக
- மெய்ம்மையே
- உண்மையில்
- மந்தரத்தால்
- மந்தர மலையை மத்தாகக் கொண்டு
- வான் அமுதம்
- வானமுதம்
- அந்தரத்தார்க்கு ஈந்தாய்
- வானத்தில் உள்ள தேவர்களுக்கு அளித்தாய்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 34 · நாலாயிரத்தில் 2315-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அன்று இந்த உலகை அளந்த களைப்பினால்தானோ, அவன் இப்போது திருவேளுக்கையிலும் பெருநகரிலும் நின்றும், இருந்தும், கிடந்தும் இருக்கிறான்? என் நெஞ்சே, அவனைப் பார்: குறையாத பெருமையுடையவனை, முன்பு கம்சனை வென்றவனை.
பதவுரை
- அசைவேகொல்
- களைப்பினால்தானோ?
- நின்று இருந்து
- நின்றும் இருந்தும்
- வேளுக்கை
- காஞ்சியில் உள்ள திருவேளுக்கை
- கேடு இல் சீரானை
- குறையாத பெருமையுடையவனை
- கஞ்சைக் கடந்தானை
- கம்சனை வென்றவனை
- நெஞ்சமே! காண்
- என் நெஞ்சே, பார்!
மூன்றாம் திருவந்தாதி 35 · நாலாயிரத்தில் 2316-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
ஒளிரும் அணிகலன்களும் மாலையும் விளங்கும் அவனுடைய பொன்மேனியையும் அகன்ற திருமார்பையும் காண, என் கண்கள் 'காண்! காண்!' என்று ஏங்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அவனுடைய தொங்கும் மாலையில், அவன் செயல்களைப் பாடும் பாணர்களைப் போல் வண்டுகள் ரீங்காரமிடுகின்றன. செம்பொன் திருவடிகளைப் பாடி, கைகளால் அவனைத் தொழுகிறோம்.
பதவுரை
- காண் காண் என விரும்பும்
- 'காண்! காண்!' என்று ஏங்கி
- கதிர் இலகு பூண்
- ஒளிரும் அணிகலன்கள்
- பொன் மேனி
- அவனுடைய பொன்மேனி
- பாண்கண்
- பாணர்களைப் போல்
- வண்டு அறையும் தொங்கலான்
- வண்டுகள் ரீங்காரமிடும் தொங்கும் மாலையுடையவன்
- செம்பொன் கழல்
- செம்பொன் திருவடிகள்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 36 · நாலாயிரத்தில் 2317-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அவன் கைகளில் தீ உமிழும் சக்கரமும், கரிய கடலில் பிறந்த வெண் சங்கும், கொடிய கதையும், சார்ங்கம் என்ற வில்லும், கனன்று ஒளிரும் வாளும் உள்ளன: இவை அவனுடைய சிறந்த படைக்கலன்கள்; கடலே அவன் படுக்கை. குளிர்ந்த நீர் சூழ்ந்த உலகைத் தன் திருவடிகளால் அளந்த மாயன் இவனே.
பதவுரை
- கைய கனல் ஆழி
- அவன் கையில் உள்ள தீ உமிழும் சக்கரம்
- வெண் சங்கம்
- வெண் சங்கு
- வெய்ய கதை
- கொடிய கதை
- வெம் சுடர் வாள்
- கனன்று ஒளிரும் வாள்
- படை பரவை பாழி
- அவன் படைக்கலன்கள்; கடலே அவன் படுக்கை
- அடி அளந்த மாயன்
- திருவடிகளால் அளந்த மாயன்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 37 · நாலாயிரத்தில் 2318-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அவனுக்கு நான் அடிமையானேன்: உள்ளும் புறமும் இருப்பவன்; உப்புக் கரிய கடலின் நீரில் வாழ்பவன்; பவளம் போல் சிவந்த இதழ்களுடைய தாமரையாளும், பல மணிகள் கோத்த ஆரமும் ஒளிரும் திருமார்புடையவன் அவன்.
பதவுரை
- அவற்கு அடிமைப் பட்டேன்
- அவனுக்கு நான் அடிமையானேன்
- அகத்தான் புறத்தான்
- உள்ளும் புறமும் இருப்பவன்
- உவர்க்கும் கருங் கடல்
- உப்புக் கரிய கடல்
- பவள வாய்ப் பூமகளும்
- பவள இதழ்களுடைய தாமரையாள்
- பல் மணிப் பூண் ஆரம்
- பல மணிகள் கோத்த ஆரம்
- திருமார்பன்
- திருமார்புடையவன்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 38 · நாலாயிரத்தில் 2319-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அவனுக்கு உவமை அவனே; எல்லா வடிவங்களும் அவன் வடிவமே. தவத்தின் வடிவமும் அவனே, விண்மீன்களும் அவனே. கனன்று எரியும் நெருப்பும், பெரிய மலைகளும், எட்டுத் திசைகளும், அண்டத்தின் இரு ஒளிகளான சூரியனும் சந்திரனும் ஆன பெருமான் அவனே.
பதவுரை
- தானே தனக்கு உவமன்
- அவனுக்கு உவமை அவனே
- தன் உருவே எவ் உருவும்
- எல்லா வடிவங்களும் அவன் வடிவமே
- தவ உருவும்
- தவத்தின் வடிவமும்
- தாரகையும்
- விண்மீன்களும்
- எரி சுடரும் மால் வரையும்
- கனன்று எரியும் நெருப்பும் பெரிய மலைகளும்
- இரு சுடரும்
- இரு ஒளிகள், சூரியனும் சந்திரனும்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 39 · நாலாயிரத்தில் 2320-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அவனே இறைவன்; பூமியும் எட்டுத் திசைகளும் அவனே ஆனான்; வேதங்களும் வேதங்களின் பொருளும் அவனே; வானமும் அவனே. பிறைச் சந்திரனைத் தொடும் உயரங்களிலிருந்து ஒளிரும், முழங்கும் அருவிகள் பொழியும் திருவேங்கடத்தில் வாழ்பவன், என் உள்ளத்துக்குள் வாழ்கிறான்.
பதவுரை
- இறை ஆய்
- இறைவனாக இருந்து
- மறை ஆய் மறைப் பொருள் ஆய்
- வேதங்களும் அவற்றின் பொருளுமாக இருந்து
- பிறை வாய்ந்த
- பிறைச் சந்திரன் வரை உயர்ந்த
- வெள்ளத்து அருவி
- பெருக்கெடுக்கும் அருவிகள்
- வேங்கடத்தான்
- திருவேங்கடத்தில் வாழ்பவன்
- உள்ளத்தின் உள்ளே உளன்
- அவன் என் உள்ளத்துக்குள் இருக்கிறான்
மூன்றாம் திருவந்தாதி 40 · நாலாயிரத்தில் 2321-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
என் நல்ல நெஞ்சே, இதை அறி: எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த உத்தமனாக அவன் இருக்கிறான். அவன் எப்போதும் இருக்கிறான் என்று அறி. அவனை நினைப்பவர்களின் உள்ளங்களில் அவன் இருக்கிறான் என்று அறி: வானமே சுருங்குவது போல் சிகரங்கள் உயர்ந்து, அருவிகள் பெருகும் திருவேங்கடத்தின் பெருமான்; பூமி தன் திருவடியின் கீழ்ச் சுருங்கும்படி அதை அளந்த அரசன் அவன்.
பதவுரை
- உளன் கண்டாய்
- அவன் இருக்கிறான் என்று அறி
- உத்தமன்
- எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன்
- உள்ளுவார் உள்ளத்து
- அவனை நினைப்பவர்களின் உள்ளங்களில்
- விண் ஒடுங்கக் கோடு உயரும்
- வானமே சுருங்குவது போல் உயரும் சிகரங்கள்
- வீங்கு அருவி
- பெருகும் அருவிகள்
- மண் ஒடுங்க
- பூமி அவன் கீழ்ச் சுருங்கும்படி
பாசுர பாடம்: ப்ராஜெக்ட் மதுரையின் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்த சொல்பிரித்த மின்பதிப்பு; அவர்களின் இரண்டாம் பதிப்புடன் ஒவ்வொரு பாசுரமும் ஒப்பிடப்பட்டது. பொருள்கள் ஆசார்யர்களின் வ்யாக்யானங்களின் ஒளியில் இத்தளத்துக்காக எழுதப்பட்ட எளிய விளக்கங்கள்; அறிஞர் பரிசீலனைக்குக் காத்திருக்கின்றன.