ஆண்டாள்

ஸம்ப்ரதாயப்படி, ஆண்டாள் பூமிப்பிராட்டியே. பெரியாழ்வார் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் தம் நந்தவனத்தில் ஒரு துளசிச் செடியின் கீழ் குழந்தையாக அவளைக் கண்டெடுத்து, கோதை என்று பெயரிட்டுத் தம் மகளாக வளர்த்தார். தந்தை சொன்ன கண்ணன் கதைகளோடு வளர்ந்த அவள், சிறுவயது முதலே பெருமானைத் தவிர வேறு யாரையும் மணாளனாக ஏற்பதில்லை என்று உறுதி கொண்டாள்.

தந்தை பெருமாளுக்காகத் தொடுத்த மாலையை நாள்தோறும் யாருமறியாமல் தானே சூடி, அவனுக்கு ஏற்ற மணமகளா என்று பார்த்துக்கொண்டு, மீண்டும் வைத்துவிடுவாள். ஒருநாள் பெரியாழ்வார் மாலையில் ஒரு முடியைக் கண்டு வருந்தி, புதிய மாலை தொடுத்தார். அன்றிரவு பெருமாள் கனவில் தோன்றி, அவள் சூடிய மாலைகளே தனக்கு வேண்டும் என்றான். அதனால் அவள் சூடிக்கொடுத்த நாச்சியார் என்றும், பெருமானையே ஆண்டவள் என்பதால் ஆண்டாள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்.

அவளுடைய திருப்பாவை (30 பாசுரங்கள்) மார்கழி மாதத்தில் ஒவ்வொரு ஸ்ரீவைஷ்ணவ இல்லத்திலும் பாடப்படுகிறது. இதில் அவள் ஆயர்பாடியின் ஒரு கோபியாகி, விடியும் முன் நோன்புக்காகத் தோழியரை எழுப்பி, அவர்களுடன் கண்ணனின் வாசலுக்குச் சென்று, ஒன்றையே வேண்டுகிறாள்: என்றும் அவனுக்குக் கைங்கர்யம் செய்வது. அவளுடைய நாச்சியார் திருமொழி (143 பாசுரங்கள்) பெருமானுக்கான அவள் ஏக்கத்தைப் பொழிகிறது; அதன் ஆறாம் பதிகத்தில் பெருமானுடன் தன் திருமணத்தைக் கனவு காண்கிறாள்.

பெருமாளின் ஆணைப்படி பெரியாழ்வார் அவளை மணமகளாக ஸ்ரீரங்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல, அங்கே அவள் ஸ்ரீரங்கநாதனுடன் கலந்தாள். ஆழ்வார்களில் ஒரே பெண் அவளே. ஸ்ரீ ராமானுஜர் திருப்பாவையை மிகவும் நேசித்ததால் திருப்பாவை ஜீயர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். திருமாலிருஞ்சோலைப் பெருமானுக்கு அவள் கொண்ட வேண்டுதலை (நாச்சியார் திருமொழி 9.6) அவர் நிறைவேற்ற, அவள் அவரைத் தன் அண்ணனாக — கோயில் அண்ணன் — ஏற்றாள்.