திருவாய்மொழி 4.4.1 · நாலாயிரத்தில் 3156-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
(தாய் தன் மகளைப் பற்றிப் பேசுகிறாள்.) “இது வாமனன் அளந்த பூமி” என்று சொல்லி உட்கார்ந்து தரையைத் தடவுகிறாள். வானத்தை வணங்கி, “அதுதான் அவன் வாழும் வைகுந்தம்” என்று கை காட்டுகிறாள். கண்களில் நீர் பெருக நின்று “கடல் வண்ணன்!” என்கிறாள். வளையல் அணிந்த பெண்களே, என் பெண்ணை இவ்வளவு பெரும் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தியவனைப் பற்றி நான் என்ன செய்வேன்?
பதவுரை
- மண்ணை இருந்து துழாவி
- உட்கார்ந்து தரையைத் தடவி
- வாமனன் மண் இது
- இது வாமனனின் பூமி
- வைகுந்தம் என்று கை காட்டும்
- ‘வைகுந்தம்’ என்று கை காட்டுகிறாள்
- உள்நீர் மல்க
- கண்ணீர் பெருக
- கடல்வண்ணன்
- கடல் வண்ணன்
- பெருமயல் செய்தாற்கு
- பெரும் மயக்கத்தை உண்டாக்கியவனுக்கு
- பெய் வளையீரே
- வளையல் அணிந்த பெண்களே
திருவாய்மொழி 4.4.2 · நாலாயிரத்தில் 3157-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
வளையல் அணிந்த தன் கைகளைக் கூப்பி, “இதுதான் என் பெருமான் பள்ளிகொள்ளும் கடல்” என்கிறாள். சிவந்த சூரியனைக் காட்டி, “இது திருமகளைத் தாங்கும் ஸ்ரீதரனின் திருவுருவம்” என்கிறாள். உருகும் கண்களில் நீர் வழிய நின்று, “நாராயணா!” என்கிறாள். ஐயோ, தெய்வ உருவுடைய என் சிறு மான்குட்டி என்ன செய்கிறாள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை.
பதவுரை
- பெய்வளைக் கைகளைக் கூப்பி
- வளையல் அணிந்த கைகளைக் கூப்பி
- பிரான் கிடக்கும் கடல்
- பெருமான் பள்ளிகொள்ளும் கடல்
- செய்யது ஓர் ஞாயிற்றைக் காட்டி
- சிவந்த சூரியனைக் காட்டி
- சிரீதரன் மூர்த்தி
- திருமகளைத் தாங்கும் ஸ்ரீதரனின் திருவுருவம்
- தெய்வ உருவில் சிறுமான்
- தெய்வ உருவுடைய சிறு மான்குட்டி
- ஒன்று அறியேனே
- எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை
திருவாய்மொழி 4.4.3 · நாலாயிரத்தில் 3158-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
சுடும் என்று எல்லோருக்கும் தெரிந்த சிவந்த நெருப்பைத் தழுவி, “அச்சுதா!” என்கிறாள். வீசும் குளிர்ந்த காற்றைத் தழுவி, “என் கோவிந்தா!” என்கிறாள். அவள் மேல் துழாய் மலர்களின் மணம் கமழ்கிறது. பாவம் நிறைந்த எனக்குப் பிறந்த, கைகளில் நெருக்கமான வளையல்கள் அணிந்த இந்தச் சிறு மான்குட்டி செய்வதை என் கண்கள் எப்படிப் பார்த்துத் தாங்கும்?
பதவுரை
- அறியும் செந்தீயைத் தழுவி
- சுடும் என்று தெரிந்த சிவந்த நெருப்பைத் தழுவி
- அச்சுதன்
- கைவிடாதவனான அச்சுதன்
- எறியும் தண் காற்றைத் தழுவி
- வீசும் குளிர்ந்த காற்றைத் தழுவி
- வெறி கொள் துழாய் மலர் நாறும்
- துழாயின் மணம் கமழும்
- செறி வளை முன் கைச்
- கைகளில் நெருக்கமான வளையல்களையுடைய
- என் கண்ணுக்கு ஒன்றே
- இது என் கண்களுக்குத் தகுந்த காட்சியா?
திருவாய்மொழி 4.4.4 · நாலாயிரத்தில் 3159-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
முழுநிலவைக் காட்டி, “ஒளிரும் மணி வண்ணனே!” என்கிறாள். அசையாமல் நிற்கும் மலையை உற்றுப் பார்த்து, “பெரிய திருமாலே, வா!” என்று அழைக்கிறாள். மழை நன்றாகப் பொழிவதைக் கண்டால், “நாராயணன் வந்துவிட்டான்!” என்று மயில் போல ஆடுகிறாள். என் மென்மையானவளுக்கு அவன் எத்தனை வகை மயக்கங்களைச் செய்திருக்கிறான்!
பதவுரை
- ஒன்றிய திங்களைக் காட்டி
- முழுநிலவைக் காட்டி
- ஒளி மணி வண்ணனே
- ஒளிரும் மணி வண்ணனே
- நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி
- நிற்கும் மலையை உற்றுப் பார்த்து
- நெடுமாலே வா
- பெரிய திருமாலே, வா
- நாரணன் வந்தான் என்று ஆலும்
- ‘நாராயணன் வந்தான்’ என்று ஆடுகிறாள்
- இன மையல்கள்
- பல வகை மயக்கங்கள்
- கோமளத்தையே
- என் மென்மையானவளையே
திருவாய்மொழி 4.4.5 · நாலாயிரத்தில் 3160-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
மென்மையான இளங்கன்றைக் கட்டி அணைத்து, “இவை கோவிந்தன் மேய்த்தவை” என்கிறாள். நழுவிச் செல்லும் இளம் பாம்பின் பின்னே சென்று, “இதுதான் அவன் படுக்கை” என்கிறாள். இது எங்கே முடியும் என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. பாவம் மிகுந்த எனக்குப் பிறந்த மென்கொடியை மயக்கி, மாயப் பெருமான் ஆடும் கூத்து இதுவே.
பதவுரை
- கோமள வான் கன்றைப் புல்கி
- மென்மையான இளங்கன்றைக் கட்டி அணைத்து
- கோவிந்தன் மேய்த்தன
- கோவிந்தன் மேய்த்தவை
- போம் இள நாகத்தின் பின் போய்
- செல்லும் இளம் பாம்பின் பின்னே சென்று
- அவன் கிடக்கை ஈது
- இதுதான் அவன் படுக்கை
- கோமள வல்லியை
- மென்கொடியை
- செய்கின்ற கூத்தே
- அவன் ஆடும் கூத்து
திருவாய்மொழி 4.4.6 · நாலாயிரத்தில் 3161-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
கூத்தர்கள் குடங்களைத் தூக்கி ஆடினால், “கோவிந்தனாகத்தான் இருக்கும்!” என்று ஓடுகிறாள். இனிய குழலோசையைக் கேட்டால், “மாயவன்!” என்று மயங்குகிறாள். ஆய்ச்சியர்களின் வெண்ணெயைக் கண்டால், “இது அவன் உண்ட வெண்ணெய்” என்கிறாள். அரக்கியின் முலையைச் சுவைத்தவன் மேல் என் மெல்லிய பெண்ணைப் பற்றிய பித்து இப்படிப்பட்டது.
பதவுரை
- கூத்தர் குடம் எடுத்து ஆடில்
- கூத்தர்கள் குடங்களோடு ஆடினால்
- வாய்த்த குழல் ஓசை
- இனிய குழலோசை
- மையாக்கும்
- அவள் மயங்குகிறாள்
- ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்கள்
- ஆய்ச்சியர்களின் வெண்ணெய்
- பேய்ச்சி முலை சுவைத்தாற்கு
- அரக்கியின் முலையைச் சுவைத்தவனுக்காக
- பெண்கொடி ஏறிய பித்தே
- என் மெல்லிய பெண்ணைப் பற்றிய பித்து
திருவாய்மொழி 4.4.7 · நாலாயிரத்தில் 3162-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
ஏறும் பித்தில், “எல்லா உலகங்களும் கண்ணனின் படைப்பு” என்கிறாள். புனித அடையாளத்தை முறைப்படி அணிந்தவர்களைக் கண்டால், “இவர்கள் திருமாலின் அடியார்கள்” என்று அவர்களிடம் ஓடுகிறாள். மணம் கமழும் துழாய் மலர்களைக் கண்டால், “இது நாராயணனின் மாலை” என்கிறாள். தெளிந்த மனத்தோடு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், செல்வம் போன்ற இந்தப் பெண் முழுதும் மாயப் பெருமானுக்கே உரியவள்.
பதவுரை
- ஏறிய பித்தினோடு
- ஏறும் பித்தோடு
- கண்ணன் படைப்பு
- கண்ணனின் படைப்பு
- நீறு செவ்வே இடக் காணில்
- புனித அடையாளத்தை முறைப்படி அணிந்தவர்களைக் கண்டால்
- நெடுமால் அடியார்
- திருமாலின் அடியார்கள்
- நாரணன் கண்ணி
- நாராயணனின் மாலை
- தேறியும் தேறாதும்
- தெளிந்தும் தெளியாமலும்
- இத் திருவே
- செல்வம் போன்ற இந்தப் பெண்ணே
திருவாய்மொழி 4.4.8 · நாலாயிரத்தில் 3163-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
சிறப்போடு விளங்கும் அரசர்களைக் கண்டால், “திருமாலைக் கண்டேன்!” என்கிறாள். அழகிய நிறங்களையும் உருவங்களையும் கண்டால், “உலகை அளந்தவன்!” என்று துள்ளி எழுகிறாள். புனிதத் திருவுருவம் உள்ள ஒவ்வொரு கோயிலையும் “கடல் வண்ணனின் கோயில்” என்கிறாள். அஞ்சினாலும் மயங்கி விழுந்தாலும் அவள் ஓய்வதில்லை: கண்ணனின் திருவடிகளுக்காக ஏங்குகிறாள்.
பதவுரை
- திரு உடை மன்னரைக் காணில்
- சிறப்போடு விளங்கும் அரசர்களைக் கண்டால்
- உரு உடை வண்ணங்கள்
- அழகிய நிறங்களும் உருவங்களும்
- உலகு அளந்தான்
- உலகை அளந்தவன்
- கரு உடைத் தேவு இல்கள்
- புனிதத் திருவுருவங்கள் உள்ள கோயில்கள்
- கடல் வண்ணன் கோயிலே
- கடல் வண்ணனின் கோயிலே
- வெருவிலும் வீழ்விலும் ஓவாள்
- அஞ்சினாலும் மயங்கி விழுந்தாலும் அவள் ஓய்வதில்லை
திருவாய்மொழி 4.4.9 · நாலாயிரத்தில் 3164-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
புனிதர்களைக் கண்டால், ஆர்வத்தோடு “பரந்த உலகை விழுங்கியவனே!” என்கிறாள். பெரிய கருமேகங்களைக் கண்டால், “கண்ணன்!” என்று அவற்றை நோக்கிப் பறந்து ஏறுவது போலத் துடிக்கிறாள். பரந்த வயல்களில் பசுக்கூட்டங்களைக் கண்டால், “என் பெருமான் அங்கே இருக்கிறான்” என்று அவற்றைப் பின்தொடர்கிறாள். அரிதாகக் கிடைத்த இந்தப் பெண்ணை மாயப் பெருமான் அலறவைத்து மயங்கச் செய்கிறான்.
பதவுரை
- பகவரைக் காணில்
- புனிதர்களைக் கண்டால்
- வியல் இடம் உண்டானே
- பரந்த உலகை விழுங்கியவனே
- கரும் பெரு மேகங்கள்
- பெரிய கருமேகங்கள்
- ஏறப் பறக்கும்
- மேலே பறப்பது போலத் துடிக்கிறாள்
- பெரும் புல ஆ நிரை
- பரந்த வயல்களில் பசுக்கூட்டங்கள்
- அரும் பெறல் பெண்ணினை
- அரிதாகக் கிடைத்த இந்தப் பெண்ணை
- அலற்றி அயர்ப்பிக்கின்றானே
- அலறவைத்து மயங்கச் செய்கிறான்
திருவாய்மொழி 4.4.10 · நாலாயிரத்தில் 3165-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அவள் சோர்ந்து மயங்குகிறாள்; பொருள்களைப் பற்றிக்கொண்டு சுற்றிலும் பார்க்கிறாள்; பின்பு வெகுதூரம் நீண்ட நேரம் உற்று நோக்குகிறாள்; வியர்க்கிறாள்; மழைமேகம் போன்ற அவள் கண்கள் நிரம்பி வழிகின்றன; சூடான பெருமூச்சு விடுகிறாள்; உடல் துவள்கிறது. மீண்டும் “கண்ணா!” என்கிறாள்; “என் பெருமானே, வா!” என்று கூவுகிறாள். பாவம் மிகுந்த நான், என் அப்பாவிப் பெண்ணின் மயக்கம் நிறைந்த பெருங்காதலுக்கு என்ன செய்வேன்?
பதவுரை
- அயர்க்கும்
- அவள் சோர்ந்து மயங்குகிறாள்
- நீள் நோக்குக் கொள்ளும்
- வெகுதூரம் நீண்ட நேரம் உற்று நோக்குகிறாள்
- மழைக்கண் துளும்ப
- மழைமேகம் போன்ற அவள் கண்கள் நிரம்பி வழிய
- வெவ்வுயிர் கொள்ளும்
- சூடான பெருமூச்சு விடுகிறாள்
- மெய் சோரும்
- உடல் துவள்கிறது
- மயல் பெருங் காதல்
- மயக்கம் நிறைந்த பெருங்காதல்
திருவாய்மொழி 4.4.11 · நாலாயிரத்தில் 3166-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
மிகக் கனத்த வினையையும் தீர்க்கும் கண்ணனைப் பற்றி, வளமான குருகூரின் சடகோபன், நம்மாழ்வார், சொல்வன்மையோடு ஆயிரம் பாடல்களைப் பாடினார். அவற்றுள் இந்தப் பத்தையும் ஒரு நல்வினையாக எண்ணிக் கற்பவர்கள், எல்லா நன்மைக்கும் இருப்பிடமான வைகுந்தத்தை அடைந்து, தங்கள் பழைய வினை தீர்ந்து, எல்லோரும் எழுந்து வணங்க அங்கே பெருமையோடு வீற்றிருப்பார்கள்.
பதவுரை
- வல்வினை தீர்க்கும் கண்ணனை
- மிகக் கனத்த வினையையும் தீர்க்கும் கண்ணனை
- சொல் வினையால்
- சொல்வன்மையோடு
- நல் வினை என்று கற்பார்கள்
- நல்வினை என்று எண்ணிக் கற்பவர்கள்
- நலனிடை வைகுந்தம்
- எல்லா நன்மைக்கும் இருப்பிடமான வைகுந்தம்
- தொல்வினை தீர
- அவர்களின் பழைய வினை தீர
- தொழுது எழ வீற்றிருப்பாரே
- எல்லோரும் எழுந்து வணங்கப் பெருமையோடு வீற்றிருப்பார்கள்
பாசுர பாடம்: ப்ராஜெக்ட் மதுரையின் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்த சொல்பிரித்த மின்பதிப்பு; அவர்களின் இரண்டாம் பதிப்புடன் ஒவ்வொரு பாசுரமும் ஒப்பிடப்பட்டது. பொருள்கள் ஆசார்யர்களின் வ்யாக்யானங்களின் ஒளியில் இத்தளத்துக்காக எழுதப்பட்ட எளிய விளக்கங்கள்; அறிஞர் பரிசீலனைக்குக் காத்திருக்கின்றன.