பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.1 · நாலாயிரத்தில் 139-ஆம் பாசுரம்

போய்ப்பாடு உடைய நின் தந்தையும் தாழ்த்தான்பொரு திறற் கஞ்சன் கடியன்காப்பாரும் இல்லை கடல்வண்ணா உன்னைதனியே போய் எங்கும் திரிதிபேய்ப்பால் முலை உண்ட பித்தனே கேசவநம்பீ உன்னைக் காது குத்தஆய்ப் பாலர் பெண்டுகள் எல்லாரும் வந்தார்அடைக்காய் திருத்தி நான் வைத்தேன்

பொருள்

(யசோதை குழந்தையைக் காது குத்திக்கொள்ளச் சம்மதிக்க வைக்க முயல்கிறாள்.) உன் தந்தை, அவ்வளவு பெருமை உடையவராக இருந்தும், இதை மிக நீண்ட காலம் தள்ளிப்போட்டுவிட்டார். போரில் வலிய கம்சன் கொடியவன்; கடல் நிறத்தவனே, உன்னைக் காக்க யாரும் இல்லை; ஆனாலும் நீ தனியாக எங்கும் திரிகிறாய். அரக்கியின் பாலைக் குடித்த சின்னப் பித்தனே, கேசவா, என் நம்பீ: இடைப்பெண்கள் எல்லாரும் உன் காதுகளைக் குத்த வந்திருக்கிறார்கள்; நான் பாக்கை ஆயத்தமாக வைத்திருக்கிறேன்.

பதவுரை

தந்தையும் தாழ்த்தான்

உன் தந்தையும் தாமதித்துவிட்டார்

பொரு திறற் கஞ்சன் கடியன்

போரில் வலிய கம்சன் கொடியவன்

கடல்வண்ணா

கடல் நிறத்தவனே

பேய்ப்பால் முலை உண்ட பித்தனே

அரக்கி பூதனையின் பாலைக் குடித்த சின்னப் பித்தனே

கேசவ

கேசவா: இந்தப் பதிகத்தின் பன்னிரண்டு திருநாமங்களில் முதலாவது

காது குத்த

உன் காதுகளைக் குத்த

அடைக்காய் திருத்தி

சடங்கில் தரப்படும் பாக்கை ஆயத்தம் செய்து

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.2 · நாலாயிரத்தில் 140-ஆம் பாசுரம்

வண்ணப் பவளம் மருங்கினிற் சாத்திமலர்ப்பாதக் கிண்கிணி ஆர்ப்பநண்ணித் தொழும் அவர் சிந்தை பிரியாதநாராயணா இங்கே வாராய்எண்ணற்கு அரிய பிரானே திரியைஎரியாமே காதுக்கு இடுவன்கண்ணுக்கு நன்றும் அழகும் உடையகனகக் கடிப்பும் இவையாம்

பொருள்

இடுப்பில் ஒளிரும் பவளம் கோத்து, மலர் போன்ற மென்மையான திருவடிகளில் மணிகள் கிலுகிலுக்க, நாராயணா, அருகே வந்து வணங்குபவர்களின் நெஞ்சை விட்டு ஒருபோதும் நீங்காதவனே, இங்கே வா! எண்ணத்துக்கு எட்டாத எம்பெருமானே, உறுத்தாமல் உன் காதில் நூலைச் செருகுகிறேன். இதோ அழகான, கண்ணுக்கு இனிய பொன் கடுக்கன்கள்.

பதவுரை

வண்ணப் பவளம்

ஒளிரும் பவள மணிகள்

மலர்ப்பாதக் கிண்கிணி

மலர் போன்ற திருவடிகளில் சிறு மணிகள்

சிந்தை பிரியாத

அவர்களுடைய நெஞ்சை விட்டு ஒருபோதும் நீங்காதவனே

எண்ணற்கு அரிய பிரானே

எண்ணத்தால் பற்ற முடியாத எம்பெருமானே

திரியை

புதிதாகக் குத்திய காதில் செருகும் நூல்

கனகக் கடிப்பும்

பொன் கடுக்கன்கள்

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.3 · நாலாயிரத்தில் 141-ஆம் பாசுரம்

வையம் எல்லாம் பெறும் வார்கடல் வாழும்மகரக்குழை கொண்டுவைத்தேன்வெய்யவே காதில் திரியை இடுவன் நீவேண்டிய தெல்லாம் தருவன்உய்ய இவ் ஆயர் குலத்தினில் தோன்றியஒண்சுடர் ஆயர்கொழுந்தேமையன்மை செய்து இள ஆய்ச்சியர் உள்ளத்துமாதவனே இங்கே வாராய்

பொருள்

பரந்த கடலின் மகர மீன் வடிவிலான, உலகம் முழுவதற்கும் ஈடான மகரக் குழைகளைக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். உன் காதில் நூலை விரைவாகச் செருகிவிடுவேன்; நீ விரும்பும் எதையும் உனக்குத் தருவேன். இந்த இடையர் குலம் உய்யும்படி அதில் பிறந்த ஒளிச்சுடரே, இடையர்களின் இளந்தளிரே! இளம் இடைப்பெண்களின் நெஞ்சங்களில் ஏக்கத்தை நிரப்பும் மாதவா, இங்கே வா.

பதவுரை

வையம் எல்லாம் பெறும்

உலகம் முழுவதற்கும் ஈடான

மகரக்குழை

கடல் உயிரான மகரத்தின் வடிவிலான காதணிகள்

வெய்யவே

விரைவாக

உய்ய

அது உய்யும்படி

ஒண்சுடர் ஆயர்கொழுந்தே

இடையர்களின் ஒளிச்சுடரே, இளந்தளிரே

மையன்மை செய்து

காதல் ஏக்கத்தைத் தூண்டி

மாதவனே

லக்ஷ்மியின் நாயகனான மாதவா

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.4 · நாலாயிரத்தில் 142-ஆம் பாசுரம்

வணம் நன்று உடைய வயிரக் கடிப்பு இட்டுவார்காது தாழப் பெருக்கிக்குணம் நன்று உடையர் இக் கோபால பிள்ளைகள்கோவிந்தா நீ சொல்லுக் கொள்ளாய்இணை நன்று அழகிய இக் கடிப்பு இட்டால்இனிய பலாப்பழம் தந்துசுணம் நன்று அணி முலை உண்ணத் தருவன் நான்சோத்தம் பிரான் இங்கே வாராய்

பொருள்

இந்தச் சின்னக் கோபாலச் சிறுவர்கள் நல்ல பிள்ளைகள்: அழகிய வைரக் கடுக்கன்களை அணிந்து, தங்கள் காது மடல்களை நீளமாகத் தொங்கவிடுகிறார்கள். ஆனால் கோவிந்தா, நீயோ நான் சொல்லும் ஒரு சொல்லையும் கேட்பதில்லை. அழகாகப் பொருந்திய இந்தக் கடுக்கன்களை நான் அணிவிக்க விட்டால், உனக்கு இனிய பலாப்பழம் தருவேன்; என் அழகிய மார்பில் பால் குடிக்கவும் விடுவேன். உன்னை வணங்குகிறேன், என் எம்பெருமானே, இங்கே வா!

பதவுரை

வயிரக் கடிப்பு

வைரக் கடுக்கன்கள்

வார்காது தாழப் பெருக்கிக்

காது மடல்களை நீளமாகத் தொங்கும்படி நீட்டி

குணம் நன்று உடையர்

நல்ல குணமுடையவர்கள், சொல் கேட்பவர்கள்

நீ சொல்லுக் கொள்ளாய்

நீ என் சொல்லைக் கேட்பதில்லை

இனிய பலாப்பழம்

இனிய பலாப்பழம்

சோத்தம் பிரான்

உன்னை வணங்குகிறேன், எம்பெருமானே: கெஞ்சும் சொல்

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.5 · நாலாயிரத்தில் 143-ஆம் பாசுரம்

சோத்தம் பிரான் என்று இரந்தாலும் கொள்ளாய்சுரிகுழலாரொடு நீ போய்க்கோத்துக் குரவை பிணைந்து இங்கு வந்தால்குணங்கொண்டு இடுவனோ? நம்பீபேர்த்தும் பெரியன அப்பம் தருவன்பிரானே திரியிட ஒட்டில்வேய்த் தடந்தோளார் விரும்பும் கருங்குழல்விட்டுவே நீ இங்கே வாராய்

பொருள்

“உன்னை வணங்குகிறேன், எம்பெருமானே” என்று கெஞ்சினாலும் நீ கேட்பதில்லை. சுருண்ட கூந்தலுடைய சிறுமிகளுடன் ஓடிப் போய், கைகோத்துக் குரவைக் கூத்து ஆடிவிட்டு இங்கே திரும்பி வந்தால், அப்போதும் நான் மெதுவாகக் கடுக்கனை அணிவிப்பேனா? நம்பீ, நூலைச் செருக நீ விட்டால், மீண்டும் உனக்குப் பெரிய அப்பங்கள் தருவேன், என் எம்பெருமானே. மூங்கில் போல வழுவழுப்பான தோள்களுடைய சிறுமிகள் ஏங்கும் கரிய கூந்தலுடைய விஷ்ணுவே, இங்கே வா.

பதவுரை

இரந்தாலும் கொள்ளாய்

கெஞ்சினாலும் நீ கேட்பதில்லை

சுரிகுழலாரொடு

சுருண்ட கூந்தலுடைய சிறுமிகளுடன்

குரவை பிணைந்து

வட்டமாக ஆடும் குரவைக் கூத்தில் கைகோத்து

பெரியன அப்பம்

பெரிய அப்பங்கள், இனிய பணியாரங்கள்

திரியிட ஒட்டில்

நூலைச் செருக நீ விட்டால்

வேய்த் தடந்தோளார்

மூங்கில் போல வழுவழுப்பான அகன்ற தோள்களுடைய சிறுமிகள்

விட்டுவே

விஷ்ணுவே

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.6 · நாலாயிரத்தில் 144-ஆம் பாசுரம்

விண்ணெல்லாம் கேட்க அழுதிட்டாய் உன்வாயில்விரும்பி அதனை நான் நோக்கிமண்ணெல்லாம் கண்டு என் மனத்துள்ளே அஞ்சிமதுசூதனே என்று இருந்தேன்புண் ஏதும் இல்லை உன்காது மறியும்பொறுத்து இறைப் போது இரு நம்பீகண்ணா என் கார்முகிலே கடல்வண்ணாகாவலனே முலை உணாயே

பொருள்

விண்ணுலகம் முழுவதும் கேட்கும்படி நீ உரக்க அழுதாய். அன்போடு உன் வாய்க்குள் பார்த்தபோது பூமி முழுவதையும் அங்கே கண்டேன்; உள்ளம் நடுங்க, நீயே மதுசூதனன் என்று அறிந்தேன். உன் காதில் சிறு புண்ணும் இல்லை; ஒரு கணம் மட்டும் பொறுத்துக்கொள், நம்பீ. கண்ணா, என் கார்மேகமே, கடல் நிறத்தவனே, என்னைக் காப்பவனே, வந்து என் மார்பில் பால் குடி.

பதவுரை

விண்ணெல்லாம் கேட்க அழுதிட்டாய்

விண்ணுலகம் முழுவதும் கேட்கும்படி அழுதாய்

மண்ணெல்லாம் கண்டு

உன் வாய்க்குள் பூமி முழுவதையும் கண்டு

மதுசூதனே

மது என்னும் அசுரனைக் கொன்ற மதுசூதனன்

புண் ஏதும் இல்லை

சிறு புண்ணும் இல்லை

பொறுத்து இறைப் போது இரு

ஒரு கணம் மட்டும் பொறுத்துக்கொள்

என் கார்முகிலே

என் கார்மேகமே

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.7 · நாலாயிரத்தில் 145-ஆம் பாசுரம்

முலை ஏதும் வேண்டேன் என்று ஓடி நின்காதிற்கடிப்பைப் பறித்து எறிந்திட்டுமலையை எடுத்து மகிழ்ந்து கல்-மாரிகாத்துப் பசுநிரை மேய்த்தாய்சிலை ஒன்று இறுத்தாய் திரிவிக்கிரமாதிரு ஆயர்பாடிப் பிரானேதலை நிலாப் போதே உன்காதைப் பெருக்காதேவிட்டிட்டேன் குற்றமே அன்றே?

பொருள்

“எனக்குப் பால் வேண்டாம்!” என்று அழுதுகொண்டு ஓடி, உன் காதிலிருந்த கடுக்கனைப் பிடுங்கி எறிந்தாய். மகிழ்ச்சியுடன் மலையைத் தூக்கி, கல்மழையைத் தடுத்து, பசுக் கூட்டங்களை மேய்த்தவன் நீயே; பெரிய வில்லை முறித்தவனும் நீயே. திரிவிக்கிரமா, புனிதமான ஆயர்பாடியின் தலைவனே, சரியான நேரத்தில் உன் காதுகளை நீட்டாமல் நான் விட்டுவிட்டேன்; அது என் சொந்தக் குற்றம் அல்லவா?

பதவுரை

கடிப்பைப் பறித்து எறிந்திட்டு

கடுக்கனைப் பிடுங்கி எறிந்து

மலையை எடுத்து

கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கி

கல்-மாரி

இந்திரன் அனுப்பிய கல்மழை

சிலை ஒன்று இறுத்தாய்

வில்லை முறித்தாய்

திரிவிக்கிரமா

மூன்றடியில் உலகங்களை அளந்த திரிவிக்கிரமா

குற்றமே அன்றே

அது என் குற்றம் அல்லவா?

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.8 · நாலாயிரத்தில் 146-ஆம் பாசுரம்

என் குற்றமே என்று சொல்லவும் வேண்டா காண்என்னை நான் மண் உண்டேனாகஅன்புற்று நோக்கி அடித்தும் பிடித்தும்அனைவர்க்கும் காட்டிற்றிலையே?வன் புற்று அரவின் பகைக் கொடி வாமனநம்பீ உன்காதுகள் தூரும்துன்புற்றன எல்லாம் தீர்ப்பாய் பிரானேதிரியிட்டுச் சொல்லுகேன் மெய்யே

பொருள்

(குழந்தை பதில் சொல்கிறான்.) “அதை உன் குற்றம் என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை! நான் மண் தின்றேன் என்று சொல்லி, நீ என்னைப் பார்த்து, அடித்து, பிடித்து, எல்லாருக்கும் காட்டவில்லையா?” (யசோதை பதில் சொல்கிறாள்.) புற்றில் வாழும் நாகங்களின் பகைவனான கருடனைக் கொடியில் கொண்ட வாமனா, நம்பீ: உன் காதுத் துளைகள் தூர்ந்துவிடும். எல்லாத் துயரையும் தீர்க்கும் எம்பெருமானே, நூலைச் செருக விடு; உண்மையைச் சொல்கிறேன்.

பதவுரை

மண் உண்டேனாக

நான் மண் தின்றேன் என்று சொல்லி

அடித்தும் பிடித்தும்

என்னை அடித்துப் பிடித்து

அனைவர்க்கும் காட்டிற்றிலையே

எல்லாருக்கும் என்னைக் காட்டவில்லையா?

புற்று அரவின் பகைக் கொடி

புற்றில் வாழும் நாகங்களின் பகைவனான கருடனின் கொடி

வாமன

குறளனான வாமனா

உன்காதுகள் தூரும்

உன் காதுத் துளைகள் தூர்ந்துவிடும்

சொல்லுகேன் மெய்யே

உண்மையைச் சொல்கிறேன்

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.9 · நாலாயிரத்தில் 147-ஆம் பாசுரம்

மெய் என்று சொல்லுவார் சொல்லைக் கருதித்தொடுப்புண்டாய் வெண்ணெயை என்றுகையைப் பிடித்துக் கரை உரலோடு என்னைக்காணவே கட்டிற்றிலையே?செய்தன சொல்லிச் சிரித்து அங்கு இருக்கில்சிரீதரா உன்காது தூரும்கையிற் திரியை இடுகிடாய் இந்நின்றகாரிகையார் சிரியாமே

பொருள்

(குழந்தை.) “அது உண்மை என்று ஆணையிட்டுச் சொன்னவர்களின் சொற்களை நம்பி, ‘நீ வெண்ணெய் திருடினாய்’ என்று சொல்லி, என் கையைப் பிடித்து எல்லாரும் பார்க்க என்னை உரலில் கட்டினாய் அல்லவா?” (யசோதை.) ஸ்ரீதரா, நான் செய்ததைச் சொல்லிக்கொண்டு சிரித்தபடி அங்கே அமர்ந்திருந்தால், உன் காதுத் துளைகள் தூர்ந்துவிடும். இங்கே நிற்கும் இந்தப் பெண்கள் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்காதபடி, நூலை உன் கையாலேயே எடுத்துச் செருகிக்கொள்.

பதவுரை

மெய் என்று சொல்லுவார்

அது உண்மை என்று ஆணையிட்டவர்கள்

தொடுப்புண்டாய் வெண்ணெயை

நீ வெண்ணெய் திருடினாய்

உரலோடு

அரைக்கும் உரலோடு

சிரீதரா

லக்ஷ்மியை மார்பில் தாங்கும் ஸ்ரீதரா

கையிற் திரியை இடுகிடாய்

நூலை உன் கையாலேயே செருகு

காரிகையார் சிரியாமே

பெண்கள் சிரிக்காதபடி

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.10 · நாலாயிரத்தில் 148-ஆம் பாசுரம்

காரிகையார்க்கும் உனக்கும் இழுக்கு உற்று என்காதுகள் வீங்கி எரியில்?தாரியா தாகில் தலை நொந்திடும் என்றுவிட்டிட்டேன் குற்றமே அன்றே?சேரியிற் பிள்ளைகள் எல்லாரும் காதுபெருக்கித் திரியவும் காண்டிஏர் விடை செற்று இளங்கன்று எறிந்திட்டஇருடிகேசா என்தன் கண்ணே

பொருள்

(குழந்தை.) “என் காதுகள் வீங்கி எரிந்தால், இந்தப் பெண்களுக்கும் உனக்கும் என்ன?” (யசோதை.) உன்னால் தாங்க முடியாவிட்டால் உனக்குத் தலைவலிக்கும் என்று நினைத்து விட்டுவிட்டேன்; அது என் குற்றம் அல்லவா? பார், இந்தக் குடியிருப்பின் பிள்ளைகள் எல்லாரும் காதுகளை நீட்டிக்கொண்டு திரிகிறார்கள். சீறும் காளையைக் கொன்று இளங்கன்றை வீசி எறிந்த ஹ்ருஷீகேசா, என் கண்ணே!

பதவுரை

காதுகள் வீங்கி எரியில்

என் காதுகள் வீங்கி எரிந்தால்

தாரியா தாகில்

உன்னால் தாங்க முடியாவிட்டால்

தலை நொந்திடும்

உனக்குத் தலைவலிக்கும்

சேரியிற் பிள்ளைகள்

குடியிருப்பின் பிள்ளைகள்

ஏர் விடை செற்று

செருக்குடைய காளையைக் கொன்று

இளங்கன்று எறிந்திட்ட

மாறுவேடத்தில் வந்த அசுரனான இளங்கன்றை வீசி எறிந்தவனே

என்தன் கண்ணே

என் கண்ணே, செல்லமே

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.11 · நாலாயிரத்தில் 149-ஆம் பாசுரம்

கண்ணைக் குளிரக் கலந்து எங்கும் நோக்கிக்கடிகமழ் பூங்குழலார்கள்எண்ணத்துள் என்றும் இருந்து தித்திக்கும்பெருமானே எங்கள் அமுதேஉண்ணக் கனிகள் தருவன் கடிப்பு ஒன்றும்நோவாமே காதுக்கு இடுவன்பண்ணைக் கிழியச் சகடம் உதைத்திட்டபற்பநாபா இங்கே வாராய்

பொருள்

கண்களைக் குளிர்விக்கும் பார்வைகளால் எங்கும் கலந்து உறவாடும் எம்பெருமானே, மணமுள்ள மலர் சூடிய கூந்தலுடைய பெண்களின் எண்ணங்களில் இனிமையாக என்றும் வாழ்பவனே, எங்கள் அமுதமே! உனக்குப் பழங்கள் தருவேன்; சிறிதும் வலிக்காமல் உன் காதில் கடுக்கனை அணிவிப்பேன். சகடம் உடைந்து சிதறும் வரை உதைத்த பத்மநாபா, இங்கே வா.

பதவுரை

கண்ணைக் குளிரக்

கண்கள் குளிர்ந்து மகிழும்படி

கடிகமழ் பூங்குழலார்கள்

மணமுள்ள மலர் சூடிய கூந்தலுடைய பெண்கள்

எண்ணத்துள் என்றும் இருந்து தித்திக்கும்

அவர்கள் எண்ணங்களில் இனிமையாக என்றும் வாழ்பவனே

எங்கள் அமுதே

எங்கள் அமுதமே

நோவாமே

சிறிதும் வலிக்காமல்

சகடம் உதைத்திட்ட

சகடத்தை உதைத்தவனே

பற்பநாபா

பத்மநாபா

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.12 · நாலாயிரத்தில் 150-ஆம் பாசுரம்

வா என்று சொல்லி என்கையைப் பிடித்துவலியவே காதிற் கடிப்பைநோவத் திரிக்கில் உனக்கு இங்கு இழுக்குற்று என்?காதுகள் நொந்திடும் கில்லேன்நாவற் பழம் கொண்டுவைத்தேன் இவை காணாய்நம்பீ முன் வஞ்ச மகளைச்சாவப் பால் உண்டு சகடு இறப் பாய்ந்திட்டதாமோதரா இங்கே வாராய்

பொருள்

(குழந்தை.) “‘வா’ என்று சொல்லி, என் கையைப் பிடித்து, வலுக்கட்டாயமாகக் கடுக்கனை என் காதில் திணித்து, வலிக்கும் வரை திருகுகிறாய். அதனால் உனக்கு என்ன லாபம்? என் காதுகள் வலிக்கும்; என்னால் தாங்க முடியாது.” (யசோதை.) நாவல் பழங்கள் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்; பார்! முன்பு வஞ்சகப் பெண்ணின் பாலை அவள் இறக்கும் வரை குடித்து, சகடத்தை உதைத்து நொறுக்கிய நம்பீ, தாமோதரா, இங்கே வா.

பதவுரை

வலியவே

வலுக்கட்டாயமாக

நோவத் திரிக்கில்

வலிக்கும் வரை திருகி

கில்லேன்

என்னால் தாங்க முடியாது

நாவற் பழம்

நாவல் பழம், கரிய நிறக் கனி

வஞ்ச மகளைச்

வஞ்சகப் பெண், பூதனை

சாவப் பால் உண்டு

அவள் இறக்கும் வரை அவள் பாலைக் குடித்து

தாமோதரா

இடுப்பில் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட தாமோதரன்

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.3.13 · நாலாயிரத்தில் 151-ஆம் பாசுரம்

வார் காது தாழப் பெருக்கி அமைத்துமகரக்குழை இட வேண்டிச்சீரால் அசோதை திருமாலைச் சொன்ன சொல்சிந்தையுள் நின்று திகழப்பார் ஆர் தொல் புகழான் புதுவை மன்னன்பன்னிரு நாமத்தால் சொன்னஆராத அந்தாதிப் பன்னிரண்டும் வல்லார்அச்சுதனுக்கு அடியாரே

பொருள்

அவனுடைய காது மடல்களை நீளமாக நீட்டி மகரக் குழைகளை அணிவிக்க ஏங்கிய யசோதை, திருமாலிடம் அன்போடு பேசினாள்; அவள் சொற்கள் ஆழ்வாரின் நெஞ்சில் ஒளிர்ந்தன. பூமி முழுதும் நிறைந்த பழம்புகழுடைய புதுவையின் அரசரான பெரியாழ்வார், பன்னிரண்டு திருநாமங்கள் வழியாக அவற்றைப் பாடி வைத்தார். ஒருபோதும் தெவிட்டாத, ஒன்றோடொன்று தொடுத்த இந்தப் பன்னிரண்டு பாசுரங்களைப் பாட வல்லவர்கள் அச்சுதனின் அடியவர்கள் ஆவார்கள்.

பதவுரை

மகரக்குழை இட வேண்டிச்

மகரக் குழைகளை அணிவிக்க விரும்பி

திருமாலைச்

லக்ஷ்மியுடன் கூடிய எம்பெருமானான திருமாலிடம்

சிந்தையுள் நின்று திகழப்

அவர் நெஞ்சில் நின்று ஒளிர்ந்து

புதுவை மன்னன்

புதுவையின் (ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரின்) அரசர்: பெரியாழ்வார்

பன்னிரு நாமத்தால்

எம்பெருமானின் பன்னிரண்டு திருநாமங்கள் வழியாக

ஆராத அந்தாதி

முடிவை அடுத்த தொடக்கத்தோடு தொடுத்த, தெவிட்டாத பாசுரங்கள்

அச்சுதனுக்கு அடியாரே

ஒருபோதும் கைவிடாத அச்சுதனின் அடியவர்கள்

இந்தப் பாசுரத்தைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகாவிடம் கேளுங்கள் →

பாசுர பாடம்: ப்ராஜெக்ட் மதுரையின் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்த சொல்பிரித்த மின்பதிப்பு; அவர்களின் இரண்டாம் பதிப்புடன் ஒவ்வொரு பாசுரமும் ஒப்பிடப்பட்டது. பொருள்கள் ஆசார்யர்களின் வ்யாக்யானங்களின் ஒளியில் இத்தளத்துக்காக எழுதப்பட்ட எளிய விளக்கங்கள்; அறிஞர் பரிசீலனைக்குக் காத்திருக்கின்றன.