திருவாய்மொழி 7.2.1 · நாலாயிரத்தில் 3464-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
(தாய் தன் மகளைப் பற்றி ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானிடம் சொல்கிறாள்.) இரவும் பகலும் அவள் கண்கள் உறக்கத்தை அறியவில்லை. தன் கண்ணீரைக் கைகளால் இறைக்கிறாள். 'சங்கு, சக்கரம்!' என்று சொல்லிக் கைகூப்புகிறாள்; 'தாமரைக் கண்கள்!' என்று சொல்லித் தளர்கிறாள். 'உன்னைப் பிரிந்து நான் எப்படி உயிர் தரிப்பேன்?' என்று சொல்லி, அகன்ற நிலத்தைக் கைகளால் தடவிக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறாள். செங்கயல் மீன்கள் நீரில் துள்ளும் ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே, இவள் விஷயத்தில் நீ என்ன செய்யப்போகிறாய்?
பதவுரை
- கண் துயில் அறியாள்
- அவள் கண்கள் உறக்கம் அறியா
- கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்
- கண்ணீரைக் கைகளால் இறைக்கிறாள்
- தாமரைக் கண் என்றே தளரும்
- 'தாமரைக் கண்கள்' என்று சொல்லித் தளர்கிறாள்
- எங்ஙனே தரிக்கேன்
- எப்படி உயிர் தரிப்பேன்?
- இரு நிலம் கை துழா
- அகன்ற நிலத்தைக் கைகளால் தடவி
- செங்கயல்
- செங்கயல் மீன்கள்
- திருவரங்கத்தாய்
- ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே
திருவாய்மொழி 7.2.2 · நாலாயிரத்தில் 3465-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
'என் தாமரைக் கண்ணா, எனக்கு என்ன செய்கிறாய்?' என்று சொல்லி, கண்களில் நீர் ததும்ப அமர்ந்திருக்கிறாள். 'அலை மோதும் நீருடைய ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே, நான் என்ன செய்வேன்?' என்று சொல்லி, வெப்பமான பெருமூச்சுகள் விட்டு உருகுகிறாள். 'என் முன்வினைகளே, வெளியே வந்து என்னை எதிர்கொள்ளுங்கள்!' என்கிறாள். 'முகில்வண்ணா, இது தகுமோ?' என்கிறாள். முன்பு இந்த உலகைப் படைத்து, உண்டு, உமிழ்ந்து, அளந்தவனே, இவளுக்கு என்ன முடிவு வரப்போகிறதோ?
பதவுரை
- என் தாமரைக் கண்ணா?
- என் தாமரைக் கண்ணனே
- எறி நீர்த்
- அலை மோதும் நீருடைய
- வெவ்வுயிர்த்து உயிர்த்து உருகும்
- வெப்பமான பெருமூச்சுகள் விட்டு உருகுகிறாள்
- முன் செய்த வினையே
- என் முன்வினைகளே
- முகில்வண்ணா தகுவதோ?
- முகில்வண்ணா, இது தகுமோ?
- உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தாய்
- (உலகை) உண்டு, உமிழ்ந்து, அளந்தவனே
- என்கொலோ முடிகின்றது
- என்ன முடிவு வரப்போகிறதோ
திருவாய்மொழி 7.2.3 · நாலாயிரத்தில் 3466-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அவளிடம் சிறிதும் நாணம் மிஞ்சவில்லை. 'மணிவண்ணா!' என்று சொல்லி, வானத்தையே பார்த்துக்கொண்டு மயங்குகிறாள். 'அச்சமூட்டும் அசுரர்கள் எல்லாருடைய உயிர்களையும் எடுத்த ஒப்பற்றவனே!' என்று சொல்லி உள்ளுக்குள் உருகுகிறாள். 'கண்களால் காண முடியாதவனே, நான் உன்னைக் காணும்படி அருள்வாயாக! காகுத்தா! கண்ணா!' என்கிறாள். கொடிகள் பறக்கும் வலிய மதில்கள் சூழ்ந்த ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே, இவளை என்ன செய்துவிட்டாய்?
பதவுரை
- வட்கு இலள் இறையும்
- அவளுக்குச் சிறிதும் நாணம் இல்லை
- மணிவண்ணா
- மணிவண்ணா
- வானமே நோக்கும்
- வானத்தையே பார்க்கிறாள்
- உட்கு உடை அசுரர்
- அச்சமூட்டும் அசுரர்கள்
- கட்கிலீ
- கண்களால் காண முடியாதவனே
- காகுத்தா
- காகுத்தா: காகுத்தன் குலத்து ராமனே
- திண் கொடி மதிள்
- கொடிகள் பறக்கும் வலிய மதில்கள்
திருவாய்மொழி 7.2.4 · நாலாயிரத்தில் 3467-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
விழுந்த இடத்திலேயே கால்களும் கைகளும் கிடக்க அசையாமல் இருக்கிறாள். எழுகிறாள், அலைகிறாள், மயங்குகிறாள், கைகூப்புகிறாள். 'காதல் ஒரு வேதனை!' என்று சொல்லி மயங்குகிறாள். 'கடல் வண்ணா, நீ எவ்வளவு கொடியவன் பார்!' என்கிறாள். 'வட்டமான விளிம்புடைய சக்கரத்தை வலக்கையில் ஏந்தியவனே!' என்கிறாள். 'என்னிடம் வா!' என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லித் தளர்கிறாள். செம்மையானவனே, நீர்வளம் மிக்க ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே, இவளைப் பற்றி உன் மனத்தில் என்ன வைத்திருக்கிறாய்?
பதவுரை
- இட்ட கால் இட்ட கையளாய்
- விழுந்த இடத்திலேயே கிடக்கும் கால்களும் கைகளும்
- எழுந்து உலாய் மயங்கும்
- எழுந்து, அலைந்து, மயங்குகிறாள்
- கட்டமே காதல்
- காதல் ஒரு வேதனை
- கடியைகாண்
- பார், நீ கொடியவன்
- வட்ட வாய் நேமி வலங்கையா
- வட்டமான விளிம்புடைய சக்கரத்தை வலக்கையில் ஏந்தியவனே
- சிட்டனே
- செம்மையான, நெறியுடையவனே
- என் சிந்தித்தாயே?
- உன் மனத்தில் என்ன வைத்திருக்கிறாய்?
திருவாய்மொழி 7.2.5 · நாலாயிரத்தில் 3468-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
உன்னை நினைக்கிறாள்; நீ இருக்கும் திசையை நோக்கித் திரும்பி ஆறுதல் அடைகிறாள்; கைகூப்புகிறாள். 'ஸ்ரீரங்கத்தில் உறைபவனே!' என்று சொல்லி, மழை போன்ற கண்களில் நீர் ததும்ப, அந்தத் திசை நோக்கி வணங்குகிறாள். 'என்னிடம் வா!' என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லித் தளர்கிறாள். அந்திப்பொழுதில் அசுரனின் உடலைக் கிழித்தவனே! அலை வீசும் கடலைக் கடைந்து எடுத்த அரிய அமுதே! உன்னைச் சந்தித்து உன் திருவடிகளை அடைய உறுதி கொண்ட இந்தப் பெண்ணை நீ மயக்கிவிட்டாய்.
பதவுரை
- திசைக்கும் தேறும்
- உன் திசை நோக்கித் திரும்பி ஆறுதல் அடைகிறாள்
- வந்திக்கும்
- வணங்குகிறாள்
- மழைக்கண் நீர் மல்க
- மழை போன்ற கண்களில் நீர் ததும்ப
- அந்திப்போது அவுணன் உடல் இடந்தானே
- அந்திப்பொழுதில் (நரசிம்மனாக) அசுரனின் உடலைக் கிழித்தவனே
- ஆர் அமுதே
- அரிய அமுதே
- சார்வதே வலித்த
- உன்னை அடைய உறுதி கொண்ட
- தையலை மையல் செய்தானே
- இந்தப் பெண்ணை மயக்கினாய்
திருவாய்மொழி 7.2.6 · நாலாயிரத்தில் 3469-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
'என்னை மயக்கி என் மனத்தைக் கவர்ந்தவனே!' என்கிறாள். 'மா மாயனே!' என்கிறாள். 'சிவந்த இதழ்களுடைய மணியே!' என்கிறாள். 'குளிர்ந்த நீர் சூழ்ந்த ஸ்ரீரங்கத்தில் உறைபவனே!' என்கிறாள். 'கொடிய வாள், தண்டு, சங்கு, சக்கரம், வில் ஏந்திய வானோர்களின் முதல்வனே!' என்கிறாள். படமெடுத்த பாம்பணையில் பள்ளிகொண்டவனே, இவளுக்கு உன் அருளைக் காட்டு; இதை உன்னிடம் கேட்பது ஒன்றே பாவியான எனக்குச் செய்ய மிஞ்சியிருக்கிறது.
பதவுரை
- மனம் கவர்ந்தானே
- என் மனத்தைக் கவர்ந்தவனே
- மா மாயனே
- மா மாயனே
- செய்ய வாய் மணியே
- சிவந்த இதழ்களுடைய மணியே
- வெய்ய வாள் தண்டு சங்கு சக்கரம் வில்
- கொடிய வாள், தண்டு, சங்கு, சக்கரம், வில்
- விண்ணோர் முதல்
- வானோர்களின் முதல்வன்
- பை கொள் பாம்பு அணையாய்
- படமெடுத்த பாம்பணையில் பள்ளிகொண்டவனே
- பாவியேன் செயற்பாலதுவே
- பாவியான நான் செய்யக்கூடியது இதுவே
திருவாய்மொழி 7.2.7 · நாலாயிரத்தில் 3470-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
'இந்த உலகின் துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் படைத்தவனே! புகல் இல்லாதவர்களுக்குப் புகலாக நிற்பவனே! காலத்தை ஆளும் சக்கரத்தை ஏந்தியவனே! கடலைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்ட கடல் வண்ணா! கண்ணா!' என்கிறாள். 'மீன்கள் நிறைந்த குளிர்ந்த நீர் சூழ்ந்த ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே!' என்கிறாள். 'எங்களைத் தூய்மையாக்கும் என் தீர்த்தனே!' என்கிறாள். அழகிய, பெரிய, மழை போன்ற கண்களில் நீர் ததும்ப அமர்ந்திருக்கிறாள்: மென்மையான என் இளந்தளிர்!
பதவுரை
- துன்பங்கள் இன்பங்கள் படைத்தாய்
- துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் படைத்தவனே
- பற்றிலார் பற்ற நின்றானே
- புகல் இல்லாதவர்களுக்குப் புகலாக நிற்பவனே
- கால சக்கரத்தாய்
- காலத்தை ஆளும் சக்கரம் ஏந்தியவனே
- கடல் இடம் கொண்ட
- கடலைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்ட
- சேல் கொள்
- மீன்கள் நிறைந்த
- தீர்த்தனே
- தூய்மையாக்கும் தீர்த்தனே
- கோமளக் கொழுந்தே
- மென்மையான என் இளந்தளிரே
திருவாய்மொழி 7.2.8 · நாலாயிரத்தில் 3471-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
'வானோர்களின் கொழுந்தான தலைவனே!' என்கிறாள். 'மலையைத் தூக்கிப் பசுக் கூட்டங்களைக் காத்தவனே!' என்கிறாள். அழுகிறாள், தொழுகிறாள், உயிரே தீப்பற்றியது போல் வெப்பமான பெருமூச்சு விடுகிறாள். 'அஞ்சன வண்ணனே!' என்கிறாள். எழுந்து மேலே பார்த்து, இமைக்காமல் அமர்ந்திருக்கிறாள். 'உன்னை நான் எப்போது காண்பேன்?' என்கிறாள். செழுமையான அகன்ற நீர் சூழ்ந்த ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே, திருமகளைப் போலவே அருமையான என் மகளுக்கு நான் என்ன செய்வேன்?
பதவுரை
- கொழுந்து வானவர்கட்கு
- தேவர்களின் கொழுந்தான தலைவன்
- குன்று ஏந்தி
- மலையை (கோவர்த்தனத்தை) தூக்கி
- கோ நிரை காத்தவன்
- பசுக் கூட்டங்களைக் காத்தவன்
- ஆவி அனல
- அவள் உயிர் எரிய
- அஞ்சன வண்ணனே
- அஞ்சனம் போன்ற நிறமுடைய எம்பெருமானே
- இமைப்பிலள் இருக்கும்
- இமைக்காமல் அமர்ந்திருக்கிறாள்
- என் திருமகட்கே?
- திருமகளைப் போல் அருமையான என் மகளுக்கு
திருவாய்மொழி 7.2.9 · நாலாயிரத்தில் 3472-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
'என் தேவியான திருமகள் உறையும் மார்பனே!' என்கிறாள். 'என் உயிரே!' என்கிறாள். 'உன் திருக்கோரைப் பல்லால் தூக்கி எடுத்துத் உனக்கு உரியவளாக்கிக்கொண்ட பூமிதேவியின் கணவனே!' என்கிறாள். 'அன்று ஏழு காளைகளுடன் போரிட்டு வென்ற ஆய்மகளின் அன்பனே!' என்கிறாள். தென்திசையில் ஸ்ரீரங்கத்தைத் தன் கோயிலாகக் கொண்டவனே, இவளுக்கு என்ன முடிவு காத்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
பதவுரை
- திருமகள் சேர் மார்வனே
- திருமகள் உறையும் மார்பனே
- என்னுடை ஆவியே
- என் உயிரே
- திரு எயிற்றால் இடந்து
- திருக்கோரைப் பல்லால் தூக்கி எடுத்து
- நிலமகள் கேள்வனே
- பூமிதேவியின் கணவனே
- உரு ஏழும் தழுவி
- ஏழு காளைகளுடன் போரிட்டு
- ஆய்மகள் அன்பனே
- ஆய்மகளான நப்பின்னையின் அன்பனே
- தெளிகிலேன் முடிவு
- முடிவை என்னால் தெளிய முடியவில்லை
திருவாய்மொழி 7.2.10 · நாலாயிரத்தில் 3473-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
'இவளுக்கு என்ன முடிவு காத்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்கிறாள். 'மூவுலகையும் ஆள்பவனே!' என்கிறாள். 'கொன்றை மலர் மணக்கும் சடையுடையவனே!' என்கிறாள். 'நான்முகக் கடவுளே!' என்கிறாள். 'ஒளிரும் தேவர்களின் தலைவனே!' என்கிறாள். 'வள்ளலான ஸ்ரீரங்கத்து எம்பெருமானே!' என்கிறாள். அவன் திருவடிகளை ஒருநாளும் அடையமாட்டாள் போலத் தோன்றியவள், நெருங்கி வந்து முகில்வண்ணனின் திருவடிகளை அடைந்துவிட்டாள். சிவன், பிரமன், இந்திரன் எல்லாரும் அவனுக்கு உடல், அவன் அவர்களின் உள்ளுயிர் என்பதால் அவர்கள் பெயர்களால் அவனை அழைக்கிறாள்.
பதவுரை
- அறிகிலேன்
- எனக்குத் தெரியவில்லை
- மூவுலகு ஆளியே
- மூவுலகையும் ஆள்பவனே
- கொன்றைச் சடையனே
- கொன்றை மலர் அணிந்த சடையுடையவனே (சிவன்)
- நான்முகக் கடவுளே
- நான்முகக் கடவுளே (பிரமன்)
- வானோர் தலைவனே
- தேவர்களின் தலைவனே (இந்திரன்)
- அடி அடையாதாள் போல்
- அவன் திருவடிகளை ஒருநாளும் அடையாதவள் போல்
- முகில்வண்ணன் அடியே
- முகில்வண்ணனின் திருவடிகளை
திருவாய்மொழி 7.2.11 · நாலாயிரத்தில் 3474-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
செழித்த சோலைகள் சூழ்ந்த வளமான குருகூரின் சடகோபர், நுண்ணிய ஆடை போல் ஒளிரும் தூய நீருடைய பொருநைக் கரையின் தலைவர்; அவர் முகில்வண்ணனின் திருவடிகளை அடைந்து, அவன் அருளைத் தலைமேல் சூடி உய்ந்தார். அந்த முகில்வண்ணனின் திருவடிகளில் ஒரு சொல் மாலையைப் பாடினார். அந்த ஆயிரத்துள் இந்தப் பத்தையும் பாட வல்லவர்கள், மேக நிறமுடைய வானுலகில், அமரர்கள் சூழ, பேரின்ப வெள்ளத்தில் வாழ்வார்கள்.
பதவுரை
- அருள் சூடி
- அவன் அருளைத் தலைமேல் சூடி
- மொய் புனல் பொருநல்
- நீர் நிறைந்த பொருநை (தாமிரபரணி)
- துகில் வண்ணத் தூ நீர்ச் சேர்ப்பன்
- ஆடை போல் ஒளிரும் தூய நீர்க் கரையின் தலைவர்
- வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
- வளமான குருகூர்ச் சடகோபர், நம்மாழ்வார்
- சொல் மாலை
- சொல் மாலை
- இமையவர் சூழ
- அமரர்கள் சூழ
- பேரின்ப வெள்ளத்தே
- பேரின்ப வெள்ளத்தில்
பாசுர பாடம்: ப்ராஜெக்ட் மதுரையின் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்த சொல்பிரித்த மின்பதிப்பு; அவர்களின் இரண்டாம் பதிப்புடன் ஒவ்வொரு பாசுரமும் ஒப்பிடப்பட்டது. பொருள்கள் ஆசார்யர்களின் வ்யாக்யானங்களின் ஒளியில் இத்தளத்துக்காக எழுதப்பட்ட எளிய விளக்கங்கள்; அறிஞர் பரிசீலனைக்குக் காத்திருக்கின்றன.