திருவாய்மொழி 2.1.1 · நாலாயிரத்தில் 2901-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
(எம்பெருமானுக்காக ஏங்கும் ஒரு பெண்ணாக ஆழ்வார் பேசுகிறார்; தன் சொந்தத் துயரத்தையே சுற்றியுள்ள அனைத்திலும் காண்கிறாள்.) அலைகள் துள்ளிப் புரளும் கடற்கரைச் சோலையின் மென்மையான நாரையே! தாய்மார் உறங்கும்போதும், அமரர்களின் உலகம் உறங்கும்போதும், நீ ஒருத்தி மட்டும் உறங்குவதில்லை. எனக்கு வந்தது போலவே நோயும் வெளிறலும் உனக்கும் வந்துவிட்டன. என்னைப் போலவே, திருமகள் நாயகனாகிய திருமால் உன் நெஞ்சையும் கவர்ந்துவிட்டானா?
பதவுரை
- வாயும் திரை உகளும்
- அலைகள் உருண்டு வந்து துள்ளும்
- கானல் மட நாராய்
- கடற்கரைச் சோலையின் மென்மையான நாரையே
- ஆயும் அமர் உலகும்
- தாய்மாரும், அமரர்களின் உலகமும்கூட
- நீ துஞ்சாயால்
- நீ உறங்குவதில்லை
- நோயும் பயலைமையும்
- காதல் நோயும் அதன் வெளிறலும்
- திருமாலால்
- திருமகளோடு கூடிய எம்பெருமானாகிய திருமாலால்
- நெஞ்சம் கோள் பட்டாயே
- உன் நெஞ்சு கவரப்பட்டதோ?
திருவாய்மொழி 2.1.2 · நாலாயிரத்தில் 2902-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
கூர்மையான அலகையுடைய அன்றில் பறவையே, நெஞ்சு கவரப்பட்டவளாய், இரவின் நீண்ட யாமங்கள் முழுவதும் விழித்திருந்து பரிதாபமாகக் கதறுகிறாய். அவனுக்கு அடியாளாகிவிட்ட என்னைப் போலவே, பாம்பணையில் பள்ளிகொண்ட எம்பெருமானின் திருவடிகளில் கிடக்கும் குளிர்ந்த துளசி மாலையின் மேல் நீயும் காதல் கொண்டாயோ?
பதவுரை
- கோள் பட்ட சிந்தையையாய்
- கவரப்பட்டுப் பிடிக்கப்பட்ட மனத்தோடு
- கூர்வாய அன்றிலே
- கூர்மையான அலகையுடைய அன்றிலே, இரவு முழுவதும் துணையை அழைக்கும் பறவை
- சேண் பட்ட யாமங்கள்
- இரவின் நீண்ட யாமங்கள்
- இரங்குதியால்
- நீ துயரத்தில் கதறுகிறாய்
- ஆள் பட்ட எம்மேபோல்
- அவனுடையவளாகிவிட்ட என்னைப் போல
- அரவு அணையான்
- பாம்பணையில் பள்ளிகொண்டவன்
- தண் துழாய்த் தாமம்
- குளிர்ந்த துளசி மாலை
திருவாய்மொழி 2.1.3 · நாலாயிரத்தில் 2903-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
முழங்கும் கடலே, நீ நீடு வாழ்க! ஆசையால் செயலிழந்து, இரவும் பகலும் ஒருமுறைகூட நீ கண் மூடுவதில்லை; உன் நெஞ்சு உருகி, நீ புலம்பிப் பெருமூச்சு விடுகிறாய். தென் இலங்கை முழுவதையும் நெருப்புக்கு இரையாக்கியவனின் திருவடிகளுக்காக நான் ஏங்குகிறேன். எனக்கு நேர்ந்ததே உனக்கும் நேர்ந்ததோ?
பதவுரை
- காமுற்ற கையறவோடு
- ஆசையால் வந்த செயலிழப்போடு
- எல்லே
- ஐயோ
- கண்துயிலாய்
- நீ கண் மூடி உறங்குவதில்லை
- நெஞ்சு உருகி ஏங்குதியால்
- உன் நெஞ்சு உருகிப் புலம்புகிறாய்
- தீ முற்றத் தென் இலங்கை ஊட்டினான்
- தென் இலங்கை முழுவதையும் நெருப்புக்கு இரையாக்கியவன்
- யாம் உற்றது உற்றாயோ
- எனக்கு நேர்ந்தது உனக்கும் நேர்ந்ததோ?
- கனை கடலே
- முழங்கும் கடலே
திருவாய்மொழி 2.1.4 · நாலாயிரத்தில் 2904-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
குளிர்ந்த வாடைக்காற்றே, என்னைப் போலவே நீயும் கடலிலும் மலைகளிலும் வானிலும் தேடித் திரிகிறாய்; ஒளிரும் இரவுகளிலும் பகல்களிலும் உறங்குவதே இல்லை. தன் ஆயுதமாகிய வலிய சக்கரத்தை ஏந்திய எம்பெருமானைக் காண ஏங்கியதால்தானா, யுகம் யுகமாக உன் உடல் நோயுற்றது?
பதவுரை
- கடலும் மலையும் விசும்பும்
- கடலும், மலைகளும், வானமும்
- துழாய்
- தேடித் திரிந்து
- சுடர் கொள் இராப்பகல்
- சந்திரனாலும் சூரியனாலும் ஒளிரும் இரவுகளும் பகல்களும்
- தண் வாடாய்
- குளிர்ந்த வாடைக்காற்றே
- அடல் கொள் படை ஆழி
- வலிய சக்கரம், அவனுடைய ஆயுதம்
- உடலம் நோய் உற்றாயோ
- உன் உடல் நோயுற்றதோ?
- ஊழிதோறு ஊழியே
- யுகம் யுகமாக
திருவாய்மொழி 2.1.5 · நாலாயிரத்தில் 2905-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
வானத்து மேகமே, நீ நீடு வாழ்க! யுகம் யுகமாக உலகுக்காக நீரைச் சேகரித்து, பிறகு, என் தோழியரும் நானும் கண்ணீரில் உருகுவது போலவே, நீயும் உருகி நீராகிவிடுகிறாய். நீயும் மதுசூதனனின் பெருமையில் சிக்கி, அவன்மேல் கொண்ட அன்பால் வாடுகிறாயோ?
பதவுரை
- உலகுக்கு நீர்கொண்டு
- உலகுக்காக நீரைச் சேகரித்து
- தோழியரும் யாமும் போல்
- என் தோழியரையும் என்னையும் போல
- நீராய் நெகிழ்கின்ற
- உருகி நீராகும்
- வாழிய வானமே
- வானத்து மேகமே, நீடு வாழ்க
- மதுசூதன்
- மது என்னும் அசுரனைக் கொன்ற மதுசூதனன்
- பாழிமையில் பட்டு
- அவன் பெருமையில் சிக்கி
- பாசத்தால் நைவாயே
- அன்பால் வாடுகிறாயோ?
திருவாய்மொழி 2.1.6 · நாலாயிரத்தில் 2906-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
என்னைப் போலவே தேய்ந்துகொண்டிருக்கும் சந்திரனே! இந்நாட்களில் கருத்த வானத்தின் இருளை உன்னால் விரட்ட முடியவில்லை; நீ சோர்ந்து ஏங்குகிறாய். சக்கரம் ஏந்தி, ஐந்து தலைப் பாம்பின் மேல் பள்ளிகொண்ட எம்பெருமானின் 'உண்மையான' சொற்களைக் கேட்டு, அவற்றை நம்பி, அதனால் உன் சொந்த உண்மையான ஒளியை இழந்துவிட்டாயோ?
பதவுரை
- நைவாய எம்மேபோல்
- என்னைப் போலவே தேய்ந்துகொண்டு
- நாள் மதியே
- சந்திரனே
- மை வான் இருள் அகற்றாய்
- கருத்த வானத்தின் இருளை நீ விரட்டுவதில்லை
- மாழாந்து தேம்புதியால்
- நீ சோர்ந்து ஏங்குகிறாய்
- ஐ வாய் அரவு அணைமேல்
- ஐந்து தலைப் பாம்புப் படுக்கையின் மேல்
- மெய் வாசகம் கேட்டு
- அவனுடைய 'உண்மையான' சொற்களை, வாக்குறுதிகளைக் கேட்டு
- மெய்ந்நீர்மை தோற்றாயே
- உன் உண்மையான இயல்பை, உன் ஒளியை இழந்தாயோ?
திருவாய்மொழி 2.1.7 · நாலாயிரத்தில் 2907-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
என் எம்பெருமானாகிய நாராயணனிடம் என் பேதை நெஞ்சை இழந்துவிட்டேன். தாங்க முடியாத என் துயரைச் சொல்லி நான் அழும்போது, எந்த அந்நியரையும்விடக் கொடியவளாய் நீ நடுவில் நிற்கிறாய். எத்தனை யுகங்கள் எனக்கு எதிராகப் பகைவனைப் போல நிற்கப் போகிறாய்? அடர்ந்த இருளே, நீ நீடு வாழ்க!
பதவுரை
- தோற்றோம் மட நெஞ்சம்
- என் பேதை நெஞ்சை இழந்தேன்
- எம் பெருமான் நாரணற்கு
- என் எம்பெருமான் நாராயணனிடம்
- ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை
- தாங்க முடியாத துயரைச் சொல்லி அழும் என்னை
- வேற்றோர் வகையில் கொடிதாய்
- அந்நியரைவிடக் கொடியவளாய்
- மாற்றாண்மை நிற்றியோ
- நீ என் பகைவனாக நிற்பாயோ?
- கனை இருளே
- அடர்ந்த இருளே
திருவாய்மொழி 2.1.8 · நாலாயிரத்தில் 2908-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அடர்ந்த இருளைப் போலக் கருத்த பெரிய உப்பங்கழியே, நீ மயங்கி அங்குமிங்கும் அலைகிறாய்; இரவும் பகலும் அனைவரும் உறங்கும்போதும் நீ உறங்குவதில்லை. உருண்டுவந்த வண்டியை உதைத்துச் சிதறடித்த எம்பெருமானின் அருளின்மேல் கொண்ட பெரும் ஏக்கத்தால்தானா நீ இத்தகைய துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கிறாய்?
பதவுரை
- இருளின் திணி வண்ணம்
- அடர்ந்த இருளின் நிறம்
- மா நீர்க் கழியே
- பெரிய உப்பங்கழியே
- மருளுற்று
- மயங்கி
- உருளும் சகடம் உதைத்த
- உருண்டுவந்த வண்டியை உதைத்தவன்
- அருளின் பெரு நசையால்
- அவனுடைய அருளின்மேல் கொண்ட பெரும் ஏக்கத்தால்
- ஆழாந்து நொந்தாயே
- நீ துயரில் மூழ்கியிருக்கிறாயோ?
திருவாய்மொழி 2.1.9 · நாலாயிரத்தில் 2909-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
அணையாத விளக்கே, நீயும் இரக்கத்துக்குரியவள்: ஒருபோதும் தணியாத காதல் நோய் உன்னை வாட்டி, உள்ளே உன் மென்மையான உயிரை உலர்த்துகிறது. அகன்ற செந்தாமரை போன்ற கண்களும், கனிந்த சிவந்த பழம் போன்ற இதழ்களும் உடைய என் எம்பெருமானின் அழகிய குளிர்ந்த துளசி மாலையின் மேல் கொண்ட ஆசையால்தானா நீ எரிகிறாய்?
பதவுரை
- ஆராக் காதல் நோய்
- ஒருபோதும் தணியாத காதல் நோய்
- மெல் ஆவி உள் உலர்த்த
- உள்ளே மென்மையான உயிரை உலர்த்த
- நந்தா விளக்கமே
- அணையாத விளக்கே
- அளியத்தாய்
- நீ இரக்கத்துக்குரியவள்
- செந்தாமரைத் தடங்கண்
- செந்தாமரை போன்ற அகன்ற கண்கள்
- செங்கனி வாய்
- கனிந்த சிவந்த பழம் போன்ற இதழ்கள்
- வேவாயே
- நீ எரிகிறாயோ?
திருவாய்மொழி 2.1.10 · நாலாயிரத்தில் 2910-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
(இப்போது அவள் எம்பெருமானையே நோக்கிப் பேசுகிறாள்.) எந்த எரிதலாலும் தணியாத ஏக்கம் உள்ளே என் மென்மையான உயிரை உலர்த்துகிறது; இரவும் பகலும் ஓய்வின்றி, உன்னிடம் மட்டுமே நான் விழும்படி செய்துவிட்டாய். குதிரையின் வாயைப் பிளந்தவனே, மருத மரங்களின் நடுவே சென்றவனே, பூமியை அளந்தவனே, மூப்பில்லாத முதல் காரணமே: இனி நான் உன்னைவிட்டு நழுவிப்போக விடாதே.
பதவுரை
- வேவு ஆரா வேட்கை நோய்
- எரிதலால் தணியாத ஏக்க நோய்
- ஓவாது இராப்பகல்
- ஓய்வின்றி, இரவும் பகலும்
- உன்பாலே வீழ்த்து ஒழிந்தாய்
- உன்னிடம் மட்டுமே என்னை விழச் செய்துவிட்டாய்
- மா வாய் பிளந்து
- குதிரை அசுரனாகிய கேசியின் வாயைப் பிளந்து
- மருதிடை போய்
- மருத மரங்களின் நடுவே சென்று
- மூவா முதல்வா
- மூப்பில்லாத முதல்வனே
- எம்மைச் சோரேலே
- நான் நழுவிப்போக விடாதே
திருவாய்மொழி 2.1.11 · நாலாயிரத்தில் 2911-ஆம் பாசுரம்
பொருள்
எல்லாப் பொருள்களுக்கும் குன்றாத மூலமாகிய அந்த ஒளியின்மேல் ஒருபோதும் தணியாத காதலோடு, குருகூரின் சடகோபன், நம்மாழ்வார், ஆயிரம் பாசுரங்களைப் பாடினார். அவற்றுள் இந்தப் பத்தையும் நழுவவிடாமல் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்பவர்களை, வைகுந்தம் ஒருபோதும் விடாது. இது உறுதி.
பதவுரை
- எப் பொருட்கும் ஆதியாம் சோதிக்கே
- எல்லாப் பொருள்களுக்கும் மூலமாகிய ஒளிக்கு
- ஆராத காதல்
- ஒருபோதும் தணியாத காதல்
- குருகூர்ச் சடகோபன்
- குருகூரின் சடகோபன், நம்மாழ்வார்
- சோரார்
- அவற்றை நழுவவிடாதவர்கள்
- விடார் கண்டீர் வைகுந்தம்
- வைகுந்தம் அவர்களை விடாது
- திண்ணனவே
- இது உறுதி
பாசுர பாடம்: ப்ராஜெக்ட் மதுரையின் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்த சொல்பிரித்த மின்பதிப்பு; அவர்களின் இரண்டாம் பதிப்புடன் ஒவ்வொரு பாசுரமும் ஒப்பிடப்பட்டது. பொருள்கள் ஆசார்யர்களின் வ்யாக்யானங்களின் ஒளியில் இத்தளத்துக்காக எழுதப்பட்ட எளிய விளக்கங்கள்; அறிஞர் பரிசீலனைக்குக் காத்திருக்கின்றன.