உய்யக்கொண்டார் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு அருகிலுள்ள திருவெள்ளறையில் அவதரித்தார். அக்கோயில் பெருமாளின் திருநாமத்தையே அவருக்குப் புண்டரீகாக்ஷர் என்று இட்டனர். நாதமுனிகளின் சிஷ்யராகி, அவர் திருவடிகளில் திவ்யப் பிரபந்தத்தையும் அதன் பொருளையும் கற்றார்.
பெரியோர் வாக்குப்படி, நாதமுனிகள் அவருக்கு யோகத்தை உபதேசிப்பதாகச் சொன்னார் — ஆழ்ந்த தியானத்தில் தனியே பகவானை அனுபவிக்கும் வழி அது. புண்டரீகாக்ஷர் பணிவுடன் மறுத்தார். சுற்றியிருக்கும் மக்கள் பகவானை அறியாமல் துயரத்தில் இருக்கும்போது, தாம் மட்டும் ஆனந்தமாக எப்படி அமர்ந்திருக்க முடியும் என்று கேட்டார். அந்தப் பதிலில் மகிழ்ந்த நாதமுனிகள் அவருக்கு உய்யக்கொண்டார் என்று திருநாமம் சூட்டினார் — பிறரை உய்வித்தவர் என்று பெரியோர் அதற்குப் பொருள் சொல்வர்.
உய்யக்கொண்டாரை நூல்களுக்காக அல்ல, இந்தக் கருணைக்காகவும், தாம் பெற்ற உபதேசத்தை நிஷ்டையுடன் அடுத்தவருக்கு அளித்ததற்காகவுமே நினைவுகூர்கிறோம். அவர் மணக்கால் நம்பிக்கு உபதேசித்து, நாதமுனிகளின் விருப்பப்படி, தாம் பெற்ற அனைத்தையும் நாதமுனிகளின் பேரனான யாமுனாசார்யருக்கு அளிக்கும்படி பணித்தார்.