மணக்கால் நம்பி — இயற்பெயர் ராமமிச்ரர் — ஸ்ரீரங்கத்துக்கு அருகிலுள்ள மணக்காலில் அவதரித்தார். உய்யக்கொண்டாரின் சிஷ்யராகி, பல ஆண்டுகள் அவருக்கும் அவர் இல்லத்துக்கும் முழு பக்தியுடன் கைங்கர்யம் செய்தார்.
ஒரு நாளைப் பெரியோர் சிறப்பாக நினைவுகூர்வர். உய்யக்கொண்டாரின் இல்லத்துப் பெண்கள் நீராடித் திரும்பும் வழியில் சேறு குறுக்கிட்டது. அவர்கள் பாதம் அழுக்காகக் கூடாது என்று மணக்கால் நம்பி அந்தச் சேற்றில் படுத்துக்கொண்டு, தம் முதுகின் மேல் நடந்து செல்லச் சொன்னார். அதைக் கேட்ட உய்யக்கொண்டார் மனம் நெகிழ்ந்து அவரை ஆசீர்வதித்தார்.
நாதமுனிகளின் பேரனான யாமுனாசார்யருக்கு உபதேசத்தை அளிக்கும்படி உய்யக்கொண்டார் அவரைப் பணித்திருந்தார். ஆனால் அதற்குள் யாமுனாசார்யர் அரசராகி அரண்மனையில் வாழ்ந்தார் — ஓர் எளிய ஸ்ரீவைஷ்ணவர் நெருங்க முடியாத இடம். ஆகவே மணக்கால் நம்பி, அரசருக்குப் பிடித்த தூதுவளைக் கீரையை நாள்தோறும் அமைதியாக அரண்மனைச் சமையல்காரர்களிடம் கொடுத்து வந்தார்; பதிலுக்கு எதுவும் கேட்கவில்லை. ஒரு நாள் கொடுப்பதை நிறுத்தினார். கீரை இல்லாததைக் கவனித்த அரசர், அதைக் கொண்டு வந்தவரை அழைத்து வரச் சொன்னார்.
உங்கள் பாட்டனார் உங்களுக்காக ஒரு பெரும் செல்வத்தை வைத்துச் சென்றிருக்கிறார் என்று மணக்கால் நம்பி அரசரிடம் சொன்னார். அவருக்குப் பகவத் கீதையை உபதேசித்து, அந்தச் செல்வத்தைக் காட்ட ஸ்ரீரங்கத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார் — அந்தச் செல்வம் ஸ்ரீரங்கநாதனே. பெரிய பெருமாளைச் சேவித்த யாமுனாசார்யர் அரசைத் துறந்து, தம் வாழ்வை எம்பெருமானுக்கே அர்ப்பணித்தார். மணக்கால் நம்பியை நூல்களுக்காக அல்ல, இந்தப் பொறுமைக்கும் பணிவுக்குமே நினைவுகூர்கிறோம்.