நாதமுனிகள் வீரநாராயணபுரத்தில் — இன்றைய காட்டுமன்னார் கோயிலில் — அவதரித்தார். அங்கே எம்பெருமான் மன்னனாராக எழுந்தருளியிருக்கிறான். வேதம், இசை, யோகம் மூன்றிலும் வல்லவரான நாதமுனிகள், தம் ஊர்ப் பெருமாளின் கைங்கர்யத்திலேயே நாட்களைக் கழித்தார்.
ஒரு நாள் சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அக்கோயிலுக்கு வந்து, திருக்குடந்தை ஆராவமுதனைப் போற்றும் திருவாய்மொழிப் பத்துப் பாசுரங்களைப் பாடினர். அதைக் கேட்டு நாதமுனிகள் கண்கலங்கினார்; மற்றவை எங்கே என்று கேட்டார். அந்தப் பத்தில் கடைசிப் பாசுரம் ஆயிரம் பாசுரங்களைக் குறிப்பிட்டது; ஆனால் அவை யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவற்றைத் தேடி, ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் ஊரான திருக்குருகூருக்குப் புறப்பட்டார்.
பெரியோர் வாக்குப்படி, அங்கே மதுரகவி ஆழ்வாரின் வழிவந்த பராங்குச தாஸரைச் சந்தித்தார். அவர், நம்மாழ்வார் மீது மதுரகவி பாடிய பதினொரு பாசுரங்களான கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பை நாதமுனிகளுக்கு உபதேசித்து, ஒருமுகப்பட்ட பக்தியுடன் அனுசந்திக்கச் சொன்னார். நம்மாழ்வார் எழுந்தருளியிருந்த புளியமரத்தின் முன் அமர்ந்து நாதமுனிகள் அதைப் பன்னீராயிரம் முறை அனுசந்தித்தார். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் தோன்றி, ஆழ்வார்களின் நாலாயிரம் பாசுரங்களையும் அவற்றின் பொருளோடு அவருக்கு அருளினார்.
நாதமுனிகள் அப்பாசுரங்களை நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தமாக வகுத்தார். தம் மருமக்களான கீழையகத்தாழ்வான், மேலையகத்தாழ்வான் ஆகியோருடன் சேர்ந்து அவற்றுக்கு இசையமைத்து, கோயில்களில் பெருமாள் முன் அவற்றைப் பாடும் வழக்கத்தைத் தொடங்கினார். இன்று பிரபந்தம் சேவிக்கும் ஒவ்வொரு ஸ்ரீவைஷ்ணவரும் அதை அவர் வழியாகவே பெறுகிறார். உய்யக்கொண்டாருக்கும் குருகைக் காவலப்பனுக்கும் உபதேசித்து, இன்னும் பிறக்காத தம் பேரனுக்காக — பின்னாளில் ஆளவந்தாராகப் போகும் குழந்தைக்காக — இந்தச் செல்வத்தைக் காத்து வைக்கச் சொன்னார்.