எளிய ச்லோகங்களில், த்வய மந்த்ரத்தின் பொருளை விரித்துக் காட்டி, எம்பெருமானிடம் சரணாகதி செய்வதை இது கற்பிக்கிறது. இன்றும் கிடைக்கும் பூர்வாசார்யர்களின் ஸம்ஸ்க்ருத ஸ்தோத்ரங்களில் இதுவே மிகப் பழமையானது. பெரிய நம்பி காஞ்சிபுரத்தில் இதன் ச்லோகங்களை ஓத, அவற்றைக் கேட்டதே இளம் ராமாநுஜரை ஸம்ப்ரதாயத்தின்பால் ஈர்த்தது.
1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950515253545556575859606162636465
பொருள்
ஆளவந்தார் தம் பாட்டனாரான நாதமுனிகளை வணங்குகிறார். நாதமுனிகளின் ஞானமும் வைராக்யமும் சிந்தனைக்கு எட்டாதவை, அற்புதமானவை; அவை எம்பெருமானின் அருளால் எந்த முயற்சியுமின்றி அவருக்குக் கிடைத்தன. அவர் எம்பெருமானிடம் கொண்ட ஆழ்ந்த பக்திக்கு ஒரு கடல் போன்றவர்.
பொருள்
மீண்டும் ஆளவந்தார் நாதமுனிகளை வணங்குகிறார். மதுஸூதனனான ஸ்ரீமந் நாராயணனின் திருவடித் தாமரைகளைப் பற்றிய உண்மையான ஞானத்திலும் அவற்றின் மீதான அன்பிலும் நாதமுனிகள் எல்லையின் உச்சத்தை அடைந்தவர். இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நாதமுனிகளின் திருவடிகளே ஆளவந்தாருக்கு ஒரே புகலிடம்.
பொருள்
மீண்டும் ஒருமுறை, புலன்களை அடக்கியவர்களில் சிறந்தவரான நாதமுனிகளை அவர் வணங்குகிறார். அவரிடமிருந்து அச்யுதனைப் பற்றிய பக்தியும் ஞானமும் ஆகிய கடல் பொங்கி, மங்களமான சொற்களாக இவ்வுலகில் பெருகியது. பக்தியின் முழு வடிவமாக, பரம நன்மையாக அவர் பூமியில் அவதரித்தார்.
பொருள்
முனிவர்களில் சிறந்தவரும் வள்ளலுமான பராசர மஹரிஷியை ஆளவந்தார் வணங்குகிறார். பராசரர் புராணங்களில் ரத்னமான விஷ்ணு புராணத்தை நமக்கு அருளினார். அது சேதநர்களையும், அசேதநமான உலகையும், எம்பெருமானையும், அவற்றின் ஸ்வபாவங்களையும், உலக இன்பத்தையும் மோக்ஷத்தையும், ஒவ்வொன்றையும் அடையும் வழியையும், ஆத்மாக்கள் இறுதியில் சென்றடையும் இடத்தையும் உண்மையாகக் காட்டுகிறது.
பொருள்
எங்கள் குலத்தின் முதல் தலைவரான நம்மாழ்வாரின் திருவடிகள் மகிழம் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. அவையே எனக்கும் எனக்குப் பின் வரும் அனைவருக்கும் எல்லாமும்: தாய், தந்தை, மனைவி, மக்கள், செல்வம். அந்த அழகிய திருவடிகளைத் தலையால் வணங்குகிறேன்.
பொருள்
இங்கே எம்பெருமானின் ஸ்தோத்ரம் தொடங்குகிறது. தம் குலத்தின் நிதியும் குலதெய்வமுமான தாமரைக் கண்ணனான எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை ஆளவந்தார் துதிக்கப் போகிறார். அத்திருவடிகள் அவருடைய தலையிலும் வேதங்களின் உச்சியிலும் ஒளிர்கின்றன; அவருடைய ஒவ்வொரு விருப்பமும் அவற்றிலேயே நிறைவேறுகிறது.
பொருள்
ப்ரஹ்மா, சிவன் முதலிய தேவர்களாலும் எம்பெருமானின் பெருமை என்னும் கடலின் ஒரு துளியின் ஒரு சிறு திவலையைக் கூட உண்மையில் அளக்க முடியாது. ஆளவந்தார் தம்மைப் பார்த்துத் தாமே சிரிக்கிறார்: அந்தப் பெருமையைத் துதிக்கப் புறப்பட்ட வெட்கமில்லாத கவிஞரான தமக்குத் தாமே வணக்கம் செலுத்துகிறார்!
பொருள்
பிறகு அவர் தைரியம் கொள்கிறார். எப்போதும் எம்பெருமானைத் துதிக்கும் வேதங்களும் ப்ரஹ்மா முதலியவர்களும் கூடத் தங்கள் சக்திக்கும் அறிவுக்கும் எட்டிய வரையில்தான் அவனைத் துதிக்க முடியும். ஓர் அணுவும் ஒரு பெரிய மலையும் கடலில் மூழ்கிவிட்டால் இரண்டுக்கும் வேறுபாடு இல்லை. ஆகவே அவருடைய சிறிய முயற்சியும் அவர்களுடைய முயற்சியைப் போலவே பொருத்தமானதுதான்.
பொருள்
ஒரு கவிஞனின் பெரிய திறமைக்காக எம்பெருமான் அவனிடம் கருணை காட்டுவதில்லை. துதியில் செலுத்தப்படும் முயற்சியால்தான் அவன் உருகுகிறான். ஆளவந்தாரைப் போன்ற மந்த புத்திக்கு அந்த முயற்சி எளிதாகவே வருகிறது; ஆகவே இந்த முயற்சி அவருக்கு மிகவும் பொருத்தமானதே, தாமரைக் கண்ணா.
பொருள்
எம்பெருமான் தன் கடாக்ஷத்தைச் செலுத்தாவிட்டால் இவ்வுலகங்கள் செயல்படுவது இருக்கட்டும், தோன்றவே முடியாது. அவன் இயல்பாகவே ஒவ்வொரு உயிருக்கும் நண்பன். ஆகவே தன்னைச் சரணடைந்தவர்களிடம் அவன் இவ்வளவு மென்மையாக இருப்பதில் வியப்பில்லை என்கிறார் ஆளவந்தார்.
பொருள்
நாராயணா, உன் ஸ்வாமித்வம் இயல்பானது, எல்லையற்றது, எல்லோருக்கும் மேலானது என்பதை வேதத்தைப் பின்பற்றுபவர்களில் யார்தான் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்? ப்ரஹ்மா, சிவன், இந்த்ரன், தன்னைத் தானே ஆளும் முக்தாத்மா கூட உன் பெருமைக் கடலிலிருந்து தெறிக்கும் சிறு திவலைகளே.
பொருள்
ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மிக்கே அன்புக்குரியவனும் அவளுக்கே செல்வமுமானவன் யார்? சுத்த ஸத்வத்தின் இருப்பிடம் யார்? தாமரைக் கண்ணனான புருஷோத்தமன் யார்? சேதந அசேதநங்களுடன் கூடிய இந்த முழு உலகமும் யாருடைய ஒரு பகுதியின் மிகச் சிறிய பகுதியில் இருக்கிறது? அதற்கு விடை ஸ்ரீமந் நாராயணன் ஒருவனே.
பொருள்
வேதங்கள் திருடப்பட்டது, கொடிய பாவம், அசுரர்களின் துன்புறுத்தல் போன்ற துயரங்களிலிருந்து ப்ரஹ்மாவையும் சிவனையும் காப்பாற்றி, பிறகு அவர்களுக்குப் பெரும் பலன்களை அளித்தவன் வேறு யார்? யாருடைய ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தைச் சிவன் தன் தலையில் தாங்கிப் புனிதனானான்? எம்பெருமானுடையதை மட்டுமே.
பொருள்
சிவனையும் ப்ரஹ்மாவையும் உள்ளடக்கிய இவ்வுலகம் யாருடைய வயிற்றில் ஓய்வு கொள்கிறது? அதை யார் காக்கிறார், யாருடைய நாபியிலிருந்து அது பிறந்தது? உன்னைத் தவிர வேறு யார் அதைத் தன் அடிகளால் அளந்து, விழுங்கி, மீண்டும் வெளிப்படுத்தினார்? நீ வேறு ஒருவரைச் சார்ந்திருப்பவன் என்று யாராவது ஐயம் கொள்ளவும் முடியுமா?
பொருள்
அசுர இயல்பு கொண்டவர்கள் எம்பெருமானை ஒருபோதும் அறிய முடியாது. அவனுடைய சீலமும், திருமேனியும், செயல்களும், அவனுடைய பரம ஸத்வமும், ஸத்வத்திலிருந்து பிறந்த வலிமையான சாஸ்த்ரங்களும், தத்வம் அறிந்த மஹான்களின் உபதேசமும் எல்லாம் அவனையே சுட்டிக் காட்டுகின்றன; ஆனாலும் அவர்கள் அவனைத் தவறவிடுகிறார்கள்.
பொருள்
எம்பெருமானின் பரத்வம் காலம், இடம், பொருள் என்ற எல்லா எல்லைகளையும் கடந்தது; அதற்கு இணையானதோ அதற்கு மேலானதோ எதுவும் இல்லை. அவன் தன் அற்புதமான சக்தியால் அதை மறைத்தும் வைக்கிறான். ஆனாலும் அவனிடம் மட்டுமே அன்பை நிலைநிறுத்திய சிலர் அதை எப்போதும் காண்கிறார்கள்.
பொருள்
அண்டமும் அதனுள் இருக்கும் அனைத்தும், அதைச் சூழ்ந்து ஒவ்வொன்றும் முந்தையதைவிடப் பத்து மடங்கு பெரியதான ஆவரணங்களும், ப்ரக்ருதியின் மூன்று குணங்களும், மூலப்ரக்ருதியும், ஜீவாத்மாக்களும், பரமபதமும், அதற்கும் மேலான அனைத்தும்: இவை எல்லாம் எம்பெருமானின் சொந்தச் செல்வம், அவனுக்கே உரியவை.
பொருள்
எம்பெருமான் அனைத்தையும் நியமிப்பவன், வள்ளல், நற்குணங்கள் நிறைந்தவன், நேர்மையானவன், தூயவன். அவன் மென்மையானவன், கருணையுள்ளவன், இனியவன், உறுதியானவன், அனைவரிடமும் சமமானவன். அவனே அனைத்தையும் செய்பவன்; தனக்குச் செய்த ஒவ்வொரு சிறு நன்மையையும் நினைவில் கொள்பவன். தன் இயல்பாலேயே அவன் எல்லாக் கல்யாண குணங்களின் அம்ருதக் கடல்.
பொருள்
வேதங்கள் எம்பெருமானின் ஒரே ஒரு குணத்தையாவது வர்ணிக்க முயல்கின்றன. ப்ரஹ்மாவுக்கு மேலே மேலே, ஒவ்வொன்றும் நூறு மடங்கு பெரியதான உயிர்களைப் படிப்படியாகக் கற்பனை செய்கின்றன. ஆனாலும் அந்த ஒரு குணத்தின் தொடக்கத்தைக் கூட அவை ஒருபோதும் தாண்டுவதில்லை.
பொருள்
எம்பெருமானைச் சரணடைந்தவர்களுக்கு, உலகைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், அல்லது ஆத்மாக்களைப் பிறப்பு இறப்புச் சுழலிலிருந்து விடுவித்தல் கூட வெறும் விளையாட்டே. வேத விதிகளும் அவனுடைய அடியார்களின் உள்ளத்தின் ஆழ்ந்த விருப்பங்களைப் பின்பற்றுகின்றன.
பொருள்
வாக்குக்கும் மனத்துக்கும் எட்டாதவனாயினும், அடியார்களின் வாக்கும் மனமும் ஓய்வு கொள்ளும் ஒரே இடமான எம்பெருமானுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். முடிவில்லாத பெருமை கொண்டவனும், எல்லையற்ற கருணையின் ஒரே கடலுமானவனுக்கு நமஸ்காரம்.
பொருள்
இது ஆளவந்தாரின் சரணாகதி. தம்மிடம் தர்மத்தில் உறுதியான நிஷ்டையும் இல்லை, ஆத்ம ஞானமும் இல்லை, எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளில் பக்தியும் இல்லை என்கிறார். ஒன்றுமில்லாதவராய், வேறு புகலற்றவராய், எல்லோருக்கும் புகலிடமான எம்பெருமானின் திருவடிகளைச் சரணடைகிறார்.
பொருள்
உலகில் ஆளவந்தார் ஆயிரம் முறை செய்யாத தீய செயல் எதுவும் இல்லை. இப்போது அச்செயல்கள் பலன் தரத் தொடங்கியிருப்பதால், தாம் கதியற்றவராய் முகுந்தனின் முன் நின்று கதறுவதாகக் கூறுகிறார்.
பொருள்
முடிவற்ற பெருமானே, நான் நீண்ட காலமாகப் பிறப்பு இறப்பு என்னும் கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்; இப்போது உன்னையே என் கரையாகக் கண்டடைந்தேன். ஸ்வாமீ, நீயும் இப்போது என்னிடம் உன் கருணைக்கு மிகச் சிறந்த பாத்ரத்தைக் கண்டடைந்தாய்.
பொருள்
முன்பு நடக்காத எதுவும் எனக்கு நடக்கப் போவதில்லை; துன்பம் எனக்கு இயல்பானது என்பதால் எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொள்வேன். ஆனால் உன்னைச் சரணடைந்த ஒருவன் உன் கண் முன்னேயே தோற்றுப் போனால், ஸ்வாமீ, அது உன் புகழுக்குப் பொருந்தாது.
பொருள்
பெருமானே, நீ என்னைத் தள்ளிவிட்டாலும் உன் திருவடித் தாமரைகளை என்னால் விட முடியாது. கோபம் கொண்ட தாய் தள்ளிவிட்டாலும், பால் குடிக்கும் குழந்தை அவள் பாதங்களை விட்டுப் பிரிய ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை.
பொருள்
அம்ருதம் பெருகும் எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளில் ஒருவனுடைய மனம் ஒருமுறை நிலைத்துவிட்டால், அது வேறு எதை விரும்பும்? தேன் நிறைந்த தாமரை இருக்கும்போது, தேனீ தேன் இல்லாத மலரைப் பார்க்கக் கூடச் செய்யாது.
பொருள்
எம்பெருமானின் திருவடிகளை நோக்கி ஒருமுறையேனும், எப்போதாயினும், யாராயினும், எவ்விதமாயினும் கை கூப்பி அஞ்ஜலி செய்தால், அக்கணமே அது எல்லாத் தீமைகளையும் அழித்து நன்மைகளை வளர்க்கிறது. அதன் சக்தி ஒருபோதும் குறைவதில்லை.
பொருள்
எம்பெருமானின் இரு சிவந்த திருவடித் தாமரைகளின் மீதான அன்புக் கடலின் ஒரு துளி கூட, ஸம்ஸாரம் என்னும் கொழுந்துவிட்டு எரியும் காட்டுத் தீயை ஒரு கணத்தில் அணைத்து, பரம ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது.
பொருள்
எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகள் மேலும் கீழும் உள்ள எல்லா உலகங்களையும் விளையாட்டாக அளந்தன; வணங்கும் எவருடைய துயரத்தையும் நீக்க அவை விரைகின்றன. அத்திருவடிகளே ஆளவந்தாரின் செல்வம். அவற்றை எப்போது தம் கண்களால் காண்பேன் என்று அவர் கேட்கிறார்.
பொருள்
த்ரிவிக்ரமா, சங்கு, சக்ரம், கற்பக மரம், கொடி, தாமரை, அங்குசம், வஜ்ரம் ஆகிய அடையாளங்கள் பொறிக்கப்பட்ட உன் இரு திருவடித் தாமரைகள் எப்போது என் தலையை அலங்கரிக்கும்?
பொருள்
இப்போது ஆளவந்தார் தாம் கைங்கர்யம் செய்ய ஏங்கும் எம்பெருமானை மனத்தில் சித்தரிக்கத் தொடங்குகிறார். அவன் ஒளிரும் மஞ்சள் பட்டாடையில் விளங்குகிறான்; அவனுடைய கருநிறமான, மாசற்ற ஒளி காயாம்பூவைப் போன்றது. ஆழ்ந்த நாபியும், மெல்லிய இடையும், அவன் அழகின் அடையாளமான அகன்ற திருமார்பும் உடையவன்.
பொருள்
எம்பெருமானுக்கு முழங்கால் வரை நீண்ட அழகிய நான்கு திருக்கைகள் உண்டு; வில்நாணின் தழும்புகளால் அவை உறுதியானவை. தன் அன்புக்குரியவளைத் தழுவிய அடையாளங்கள் அவற்றில் தெரிகின்றன; அவளுடைய தாமரைக் காதணியும் அவிழ்ந்த கூந்தலும் அவற்றின் மீது அழுந்தியிருந்தன.
பொருள்
உயர்ந்த, நிறைந்த தோள்கள் வரை காதணிகள் தொங்குகின்றன; சங்கு போன்ற கழுத்தின் மீது சுருண்ட குழல்கள் விழுகின்றன. அவன் திருமுகத்தின் பொலிவு மாசற்ற முழுநிலவையும் தாமரையையும் மிஞ்சுகிறது.
பொருள்
அவனுடைய அழகிய கண்கள் அப்போதுதான் மலர்ந்த தாமரைகள் போன்றவை; புருவங்கள் கொடிகள் போல் விளையாட்டாக அசைகின்றன; உதடுகள் ஒளிர்கின்றன. தூய புன்னகையும், மென்மையான கன்னங்களும், அழகிய நாசியும், நெற்றியின் விளிம்பு வரை விழும் சுருள் குழல்களும் அவனுக்கு உண்டு.
பொருள்
அவன் ஒளிரும் கிரீடம், தோள்வளைகள், ஹாரங்கள், கௌஸ்துபம், ஒட்டியாணம், சிலம்புகள் ஆகியவற்றால் விளங்குகிறான். சக்ரம், சங்கு, வாள், கதை, வில் ஆகிய தன் சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தியிருக்கிறான். திருத்துழாய் மணம் கமழும் வநமாலையை அணிந்திருக்கிறான்.
பொருள்
இங்கே ஆளவந்தார் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியை வர்ணிக்கிறார். அவள் எம்பெருமானின் திருமார்பைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்டாள். அவள் பிறந்த திருப்பாற்கடல் அவனுக்கு உகந்த இருப்பிடம். உலகம் முழுவதும் அவளுடைய கடாக்ஷத்தைச் சார்ந்திருக்கிறது; அவளுக்காகவே கடல் கடையப்பட்டது, அதன் மேல் அணையும் கட்டப்பட்டது.
பொருள்
எம்பெருமான் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியை அவளுடைய எல்லா வடிவங்களிலும் எப்போதும் அனுபவித்தாலும், அவள் புதியவள் போல ஒவ்வொரு முறையும் அவனை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறாள். தன் குணங்களிலும், திருமேனியிலும், லீலைகளிலும் அவள் அவனுக்கு மட்டுமே முழுமையாகப் பொருத்தமானவள்.
பொருள்
மிகுந்த ஞானத்துக்கும் வலிமைக்கும் இருப்பிடமான நாகமாகிய ஆதிசேஷன் மீது எம்பெருமான் அவளுடன் வீற்றிருக்கிறான். ஆதிசேஷனின் படங்களில் உள்ள ரத்னங்களின் ஒளி அந்தத் திவ்யமான இடத்தின் உள்ளே ஒளி பரப்புகிறது.
பொருள்
ஆதிசேஷன் எம்பெருமானுக்கு இருப்பிடம், படுக்கை, ஆஸனம், பாதுகைகள், ஆடை, தலையணை, மழைக்கும் வெயிலுக்கும் குடை என ஆகிறான். எம்பெருமானுக்குக் கைங்கர்யம் செய்ய இவ்வடிவங்கள் அனைத்தையும் கொள்வதால், மக்கள் அவனைச் சரியாகவே சேஷன், அதாவது எம்பெருமானுக்காகவே இருப்பவன், என்று அழைக்கிறார்கள்.
பொருள்
எம்பெருமானின் முன்னே கருடன் நிற்கிறார்; அவர் எம்பெருமானுக்கு அடியவர், தோழர், வாகனம், ஆஸனம், கொடி, மேற்கட்டி, விசிறி; அவருடைய திருமேனியே வேதமயமானது. எம்பெருமானின் திருவடிகள் அழுந்தியதால் அவர் மேல் பதிந்த அடையாளங்களால் கருடன் அழகாகத் திகழ்கிறார்.
பொருள்
எம்பெருமானுக்கு அன்புக்குரிய சேனைத் தலைவரான விஷ்வக்ஸேநர், எம்பெருமான் அமுது செய்த பின் மிஞ்சியதை உண்கிறார். எம்பெருமான் தன் உலகங்களை நடத்தும் முழுப் பொறுப்பையும் அவரிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறான். விஷ்வக்ஸேநர் எல்லாவற்றையும் விண்ணப்பிக்கும்போது, எம்பெருமான் அருள் நிறைந்த கடாக்ஷங்களால் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
பொருள்
எம்பெருமானுக்கு அவனுடைய மற்ற பரிசாரகர்களான நித்யஸூரிகள் கைங்கர்யம் செய்கிறார்கள். இயல்பாகவே அவர்கள் எல்லாக் குற்றங்களும் குறைகளும் அற்றவர்கள்; அவனுக்கு உகப்பானதைச் செய்வதே அவர்களுக்கு ஒரே ஆனந்தம்; ஒவ்வொருவரும் தம் கைங்கர்யத்துக்குத் தேவையான பொருள்களை ஏந்தியிருக்கிறார்கள்.
பொருள்
எம்பெருமான் தன் தேவியான ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியை, எல்லா விதமான உணர்வுகளும் நிறைந்த, ஒரே நேரத்தில் கள்ளமற்றதும் சாமர்த்தியமானதுமான, என்றும் புதிய லீலைகளால் மகிழ்விக்கிறான். அதில் யுகங்கள் ஒரு கணம் போலக் கழிகின்றன. அவன் வலிய தோள்களை உடையவன்.
பொருள்
எம்பெருமான் ஓர் அம்ருதக் கடல்; சிந்தனைக்கு எட்டாத, திவ்யமான, அற்புதமான, நித்யமான இளமையாலும் அழகாலும் ஆனவன். அவன் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மிக்கே பொலிவு, தன் அடியார்களுக்கு உயிர். அவன் எல்லாம் வல்லவன், துன்பத்தில் துணையாகும் நண்பன், கேட்பவர் அனைவருக்கும் கற்பக மரம்.
பொருள்
முன்பு தொடங்கிய நீண்ட வாக்யத்தை இந்த ச்லோகம் நிறைவு செய்கிறது. மற்ற விருப்பங்கள் எல்லாம் அடங்கி, உன் நித்ய அடியவனாக, இடைவிடாமல் உன்னை மட்டுமே எப்போது பின்தொடர்வேன்? உனக்கு எப்போது மகிழ்ச்சி அளிப்பேன், என் வாழ்வுக்கு ஒரு ஸ்வாமி உண்டு என்று எப்போது உணர்வேன்? என்று ஆளவந்தார் கேட்கிறார்.
பொருள்
பிறகு ஆளவந்தார் வெட்கப்படுகிறார். சீ, நான் எப்படிப்பட்டவன்! தூய்மையற்றவன், ஒழுக்கமற்றவன், இரக்கமற்றவன், வெட்கமற்றவன்! என்கிறார். ப்ரஹ்மா, சிவன், ஸநகர், மிகச் சிறந்த யோகிகள் கூடத் த்யானத்தில் அந்தக் கைங்கர்யத்தை அடைவது கடினம் என்று காண்கிறார்கள்; நானோ எனக்குத் தோன்றியதாலேயே அதை விரும்புகிறேன்.
பொருள்
ஹரியே, ஆயிரக்கணக்கான குற்றங்களைச் சுமந்து, பயங்கரமான ஸம்ஸாரக் கடலில் விழுந்திருக்கிறேன். எனக்கு வேறு வழி இல்லை; உன்னைச் சரணடைய வந்திருக்கிறேன். உன் கருணையால் மட்டுமே என்னை உன்னுடையவனாக ஆக்கிக்கொள்.
பொருள்
ஸம்ஸாரம் ஒரு புயல் நாளைப் போன்றது: மயக்கம் என்னும் அடர்ந்த மேகங்களால் திசைகள் இருண்டிருக்கின்றன; துன்பம் இடைவிடாமல் பொழிகிறது. ஸ்வாமீ, அச்யுதா, நான் வழி தவறி வழுக்கி விழுந்துவிட்டேன். என்னைக் கடாக்ஷித்தருள்வாய்.
பொருள்
இது முகஸ்துதி அல்ல, வெளிப்படையான உண்மை, ஸ்வாமீ. ஒரே ஒரு விண்ணப்பத்தைக் கேட்டருள். நீ என்னிடம் கருணை காட்டாவிட்டால், உன் கருணைக்கு என்னைவிடத் தகுதியான ஒருவனை நீ காண்பது அரிது.
பொருள்
நீ இல்லாமல் எனக்குக் காப்பவன் இல்லை; நான் இல்லாமல் உனக்குக் கருணை இவ்வளவு தேவைப்படுபவன் யாரும் இல்லை. இந்த உறவு உன் ஸங்கல்பத்தாலேயே ஏற்பட்டது. ஸ்வாமீ, இதைக் காத்தருள், ஒருபோதும் கைவிடாதே.
பொருள்
உடலாலும் இயல்பாலும் நான் எதுவாக இருந்தாலும், என் குணங்கள் நல்லவையோ தீயவையோ எவையாயினும், என்னுடைய இந்த ஆத்மாவையே இப்போது உன் திருவடித் தாமரைகளில் ஸமர்ப்பிக்கிறேன்.
பொருள்
பிறகு அவர் தம்மைத் திருத்திக் கொள்கிறார்: மாதவா, என் ஸ்வாமீ, என்னுடையது எதுவோ, நான் எதுவோ அவை அனைத்தும் ஏற்கெனவே உன்னுடையவையே. இதை உணர்ந்த பின், உனக்கு ஸமர்ப்பிக்க என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?
பொருள்
ஸ்வாமீ, நான் என்றென்றும் உனக்கே உரியவன் என்பதை நீயே எனக்கு உணர்த்தினாய். அதே போல, உன்னைத் தவிர வேறு எந்த இன்பத்தையும் நாடாத பக்தியை எனக்கு அருள்வாயாக.
பொருள்
உனக்குக் கைங்கர்யம் செய்யும் இன்பத்தை நேசிப்பவர்களின் இல்லங்களில் ஒரு புழுவாகவேனும் நான் பிறக்கட்டும். வேறு எங்கும், ப்ரஹ்மாவாகக் கூட, நான் ஒருபோதும் பிறக்க வேண்டாம்.
பொருள்
சில மஹான்கள் உன் திருமேனியை ஒருமுறையேனும் காண ஏங்குவதால், மிக உயர்ந்த இன்பங்களையும் மோக்ஷத்தையும் கூடத் துரும்பாகக் கருதுகிறார்கள். அவர்களுக்கு உன்னை ஒரு கணம் பிரிவதும் பொறுக்க முடியாதது. அத்தகைய மஹான்கள் என்னைக் கருணையுடன் கடாக்ஷிக்க அருள்வாயாக.
பொருள்
என் உடல், என் உயிர், நான் விரும்பக்கூடிய எந்த இன்பமும், என் ஆத்மாவே கூட: உனக்கு அடியவனாக இருக்கும் ஆனந்தத்துக்கு வெளியே ஏதேனும் இருந்தால், அதை ஒரு கணமும் என்னால் பொறுக்க முடியாது. அது நூறு துண்டுகளாகச் சிதறட்டும். மதுஸூதனா, இதுவே என் உண்மையான விண்ணப்பம்.
பொருள்
தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத, தப்ப முடியாத பெரும் பாவச் சுமையைச் சுமக்கிறேன். என் நடத்தை இழிவானது; நான் மனிதர்களுள் ஒரு விலங்கு; எல்லாத் தீமைகளுக்கும் இருப்பிடம். ஆனாலும், கருணைக் கடலே, என் உண்மையான உறவினனே, முடிவில்லாத வாத்ஸல்யக் கடலே, உன் குணங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கிறேன்; அதனால் பயமற்றவனாக இருக்க விரும்புகிறேன்.
பொருள்
ரஜஸ்ஸும் தமஸ்ஸும் மூடியிருந்த நான், உண்மையில் உன்னிடம் ஏக்கம் இல்லாத போதும், ஏங்குபவன் போல இந்தத் துதிச் சொற்களை இயற்றினேன். ஆனாலும், பூமியைத் தாங்கும் ஸ்வாமீ, இந்தச் சொற்களையே பற்றிக்கொண்டு, இச்சொற்கள் சொல்வது போலவே ஆகும்படி என் மனத்துக்குக் கற்பித்தருள்.
பொருள்
நீயே என் தந்தை, என் தாய், என் அன்பு மகன், என் அன்பு நண்பன். நீயே என் துணை, என் குரு, எல்லா உலகங்களுக்கும் கதி. நான் உன்னுடையவன், உன் அடியவன், உன் பணியாள், நீயே என் ஒரே கதி. நான் சரணாகதி செய்துவிட்டேன்; ஆகவே நான் உன் பொறுப்பு.
பொருள்
உலகில் புகழ்பெற்ற உயர்ந்த குலத்தில் நான் பிறந்தேன். அக்குலத்தவர் தூயவர்கள், யோகத்தில் நிலைத்தவர்கள், அசேதநம் ஆத்மா ஆகியவற்றின் உண்மையை அறிந்தவர்கள், இயல்பாகவே உன் திருவடித் தாமரைகளிடம் மட்டுமே பக்தி கொண்டவர்கள். ஆனாலும் பாவியான நான் இருளில் மேலும் மேலும் ஆழ்ந்து மூழ்குகிறேன், புகல் அளிப்பவனே.
பொருள்
நான் எந்த வரம்பையும் கடைப்பிடிப்பதில்லை. நான் இழிந்தவன், நிலையற்றவன், பொறாமையின் பிறப்பிடம், நன்றி கெட்டவன், கர்வம் கொண்டவன், ஆசைக்கு அடிமை, வஞ்சனையில் ஈடுபடுபவன், கொடியவன், பெரும் பாவி. என்னைப் போன்றவன் கரையில்லாத இந்தத் துன்பக் கடலை எப்படிக் கடந்து உன் திருவடிகளுக்குக் கைங்கர்யம் செய்வான்?
பொருள்
ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, உன் திருவடிகளில் விழுந்தது என்ற ஒரே காரணத்துக்காகக் காகத்திடம் கூடக் கருணை காட்டினாய். க்ருஷ்ணனாக, எளிய உள்ளம் கொண்ட ஸ்வாமீ, பிறவிதோறும் உனக்குத் தீங்கு செய்த சிசுபாலனுக்கும் உன்னோடு ஒன்றிய நிலையை அளித்தாய். சொல், உன் பொறுமைக்கு மிகப் பெரிய குற்றம் எது?
பொருள்
நிச்சயமாக நான் ஒருமுறை 'நான் உன்னுடையவன்' என்று உன்னைச் சரணடைந்திருக்கிறேன். ஆகவே நான் நீ கருணை காட்ட வேண்டியவன். ஒருமுறை சரணடைந்த எவரையும் காப்பேன் என்று நீ வ்ரதம் கொண்டாய். அந்த வ்ரதத்தை நினைத்தும், என்னை மட்டும் விட்டுவிடுவாயோ?
பொருள்
ஆளவந்தார் தம் பாட்டனாரான நாதமுனிகளைச் சுட்டிக்காட்டி நிறைவு செய்கிறார். எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளிடம் அவருடைய அன்பு இயல்பானது, அதன் உச்சத்தையே அடைந்தது; அவர் தம்மை வென்றவர். ஸ்வாமீ, அவரைப் பார்த்து, என் சொந்த நடத்தையை எடைபோடாமல் எனக்கு அருள் புரிவாயாக.
பாடம் prapatti.com, sanskritdocuments.org, GRETIL, koyil.org, sadagopan.org உடன் ஒவ்வொரு பாடலாகச் சரிபார்க்கப்பட்டது. பொருள்கள் வாசகருக்கு உதவ எளிமையாகத் தரப்பட்டவை; அநுஸந்தானத்தை ஒரு அத்யாபகரிடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
இவை வாசகருக்கு உதவும் சிறிய அறிமுகங்கள்; நூல்களைத் தம் ஆசார்யரிடம் கற்பதே சிறந்தது.
இந்த நூலைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகையிடம் கேளுங்கள் →