கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்

32 ச்லோகங்களில் பகவத் கீதையின் ஸாரத்தைத் தருகிறது: அதன் நோக்கம், ஒவ்வொரு அத்யாயத்தின் சுருக்கம், கர்ம, ஞான, பக்தி மார்க்கங்கள். கீதைக்குத் தாம் அருளிய பாஷ்யத்துக்கு இதுவே உந்துதலும் வழிகாட்டியும் ஆனது என்று ராமாநுஜர் கூறினார்.

1234567891011121314151617181920212223242526272829303132

ச்லோகம் 1

ஸ்வத⁴ர்மஜ்ஞாநவைராக்³யஸாத்⁴யப⁴க்த்யேககோ³சர: |நாராயண: பரம் ப்³ரஹ்ம கீ³தாஶாஸ்த்ரே ஸமீரித: ||

பொருள்

பகவத் கீதை முழுவதும் ஒரே பரம்பொருளைப் பற்றியே பேசுகிறது: பரப்ரஹ்மமான ஸ்ரீமந் நாராயணன். அவனை அன்போடு கூடிய பக்தியால் மட்டுமே அடைய முடியும். அந்த பக்தி, தன் கடமையைச் செய்வதாலும், உண்மையான ஆத்மாவை அறிவதாலும், அற்ப விஷயங்களில் உள்ள பற்றை விடுவதாலும் வளர்கிறது.

ச்லோகம் 2

ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகே நிஷ்டே² யோக³லக்ஷ்யே ஸுஸம்ஸ்க்ருதே |ஆத்மாநுபூ⁴திஸித்³த்⁴யர்தே² பூர்வஷட்கேந சோதி³தே ||

பொருள்

முதல் ஆறு அத்யாயங்கள் இரண்டு ஸாதநைகளை உபதேசிக்கின்றன: செயலின் வழியான கர்மயோகம், அறிவின் வழியான ஜ்ஞாநயோகம். இரண்டையும் நன்கு பக்குவப்பட்ட மனத்தோடு அனுஷ்டிக்கிறார்கள்; இரண்டும் நிலையான உள் ஒருமுகப்பாட்டையே நோக்கமாகக் கொண்டவை; இரண்டும் ஸாதகன் தன் ஆத்மாவை நேரடியாக அனுபவிக்கச் செய்கின்றன.

ச்லோகம் 3

மத்⁴யமே ப⁴க³வத்தத்த்வயாதா²த்ம்யாவாப்திஸித்³த⁴யே |ஜ்ஞாநகர்மாபி⁴நிர்வர்த்யோ ப⁴க்தியோக³: ப்ரகீர்தித: ||

பொருள்

நடு ஆறு அத்யாயங்கள் பக்தியோகத்தை உபதேசிக்கின்றன. முன்பு செய்த கர்ம, ஜ்ஞாந அப்யாஸத்தாலேயே அது ஸாத்யமாகிறது. எம்பெருமானை அவன் உள்ளபடியே அறிந்து அவனை அடைவதே அதன் பயன்.

ச்லோகம் 4

ப்ரதா⁴நபுருஷவ்யக்தஸர்வேஶ்வரவிவேசநம் |கர்மதீ⁴ர்ப⁴க்திரித்யாதி³: பூர்வஶேஷோ(அ)ந்திமோதி³த: ||

பொருள்

கடைசி ஆறு அத்யாயங்கள் முந்தையவை விட்டுவைத்தவற்றை நிறைவு செய்கின்றன. மூலப்ரக்ருதி, ஜீவாத்மா, நாம் காணும் உலகம், ஸர்வேச்வரன் ஆகியவற்றை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரித்துக் காட்டுகின்றன; கர்மம், ஜ்ஞாநம், பக்தி ஆகியவற்றை மீண்டும் விளக்குகின்றன.

ச்லோகம் 5

அஸ்தா²நஸ்நேஹகாருண்யத⁴ர்மாத⁴ர்மதி⁴யாகுலம் |பார்த²ம் ப்ரபந்நமுத்³தி³ஶ்ய ஶாஸ்த்ராவதரணம் க்ருதம் ||

பொருள்

தகாத இடத்தில் உண்டான அன்பாலும் இரக்கத்தாலும் அர்ஜுநன் கலங்கினான்; எது தர்மம், எது அதர்மம் என்று குழம்பினான். அவன் க்ருஷ்ணனைச் சரணம் அடைந்ததால், எம்பெருமான் அவனுக்காக கீதையின் உபதேசத்தைத் தொடங்கினான்.

ச்லோகம் 6

நித்யாத்மாஸங்க³கர்மேஹாகோ³சரா ஸாங்க்²யயோக³தீ⁴: |த்³விதீயே ஸ்தி²ததீ⁴லக்ஷா ப்ரோக்தா தந்மோஹஶாந்தயே ||

பொருள்

அர்ஜுநனின் குழப்பத்தைத் தீர்க்க, இரண்டாம் அத்யாயம் ஆத்மா நித்யமானது என்றும், பற்றின்றிச் செய்யும் கர்மமே அதைக் காணும் வழி என்றும் உபதேசிக்கிறது. இந்த அப்யாஸம் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனின் நிலையான மனத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

ச்லோகம் 7

அஸக்த்யா லோகரக்ஷாயை கு³ணேஷ்வாரோப்ய கர்த்ருதாம் |ஸர்வேஶ்வரே வா ந்யஸ்யோக்தா த்ருதீயே கர்மகார்யதா ||

பொருள்

மூன்றாம் அத்யாயம் ஒருவன் கர்மம் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும் என்கிறது. பற்றின்றி, உலக நன்மைக்காக, உண்மையில் இயக்குபவை ப்ரக்ருதியின் குணங்களே என்று உணர்ந்து கர்மம் செய்; அல்லது அதைவிடச் சிறப்பாக, செய்பவன் என்ற கர்த்ருத்வம் முழுவதையும் ஸர்வேச்வரனிடம் வைத்துவிடு.

ச்லோகம் 8

ப்ரஸங்கா³த்ஸ்வஸ்வபா⁴வோக்தி: கர்மணோ(அ)கர்மதாஸ்ய ச |பே⁴தா³ ஜ்ஞாநஸ்ய மாஹாத்ம்யம் சதுர்தா²த்⁴யாய உச்யதே ||

பொருள்

நான்காம் அத்யாயத்தில் எம்பெருமான் இடையே தன் அவதாரங்களின் உண்மையைச் சொல்கிறான். ஜ்ஞாநம் நிறைந்த கர்மம் ஒருவனைக் கட்டுப்படுத்தாமல் எப்படி ஆகிறது என்று காட்டுகிறான்; அத்தகைய கர்மத்தின் வகைகளை விவரிக்கிறான்; ஜ்ஞாநத்தைப் புகழ்கிறான்.

ச்லோகம் 9

கர்மயோக³ஸ்ய ஸௌகர்யம் ஶைக்⁴ர்யம் காஶ்சந தத்³விதா⁴: |ப்³ரஹ்மஜ்ஞாநப்ரகாரஶ்ச பஞ்சமாத்⁴யாய உச்யதே ||

பொருள்

ஜ்ஞாநயோகம் மட்டுமே என்பதைவிட கர்மயோகம் எளிதானது, விரைவானது என்று ஐந்தாம் அத்யாயம் காட்டுகிறது. அதற்கு உதவும் சில அங்கங்களைக் குறிப்பிட்டு, எல்லா உயிர்களிலும் தூய ஆத்மாவைச் சமமாகக் காணும் நிலை எப்படி வருகிறது என்று விவரிக்கிறது.

ச்லோகம் 10

யோகா³ப்⁴யாஸவிதி⁴ர்யோகீ³ சதுர்தா⁴ யோக³ஸாத⁴நம் |யோக³ஸித்³தி⁴ஸ்ஸ்வயோக³ஸ்ய பாரம்யம் ஷஷ்ட² உச்யதே ||

பொருள்

ஆறாம் அத்யாயம் த்யாநம் செய்யும் முறையைத் தருகிறது; யோகியையும், யோகத்தின் நான்கு நிலைகளையும், அதன் பலனையும் விவரிக்கிறது. எம்பெருமானிடமே பக்தி கொண்ட யோகியே எல்லோரிலும் உயர்ந்தவன் என்று சொல்லி முடிகிறது.

ச்லோகம் 11

ஸ்வயாதா²த்ம்யம் ப்ரக்ருத்யாஸ்ய திரோதி⁴ஶ்ஶரணாக³தி: |ப⁴க்தபே⁴த³: ப்ரபு³த்³த⁴ஸ்ய ஶ்ரைஷ்ட்²யம் ஸப்தம உச்யதே ||

பொருள்

ஏழாம் அத்யாயம் எம்பெருமானின் உண்மையான ஸ்வரூபத்தையும், அவனுடைய ப்ரக்ருதி அவனை எப்படி மறைக்கிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அவனைச் சரணம் அடைவதே அந்தத் திரையைக் கடக்கும் வழி. நான்கு வகைப் பக்தர்களைக் குறிப்பிட்டு, ஜ்ஞாநியே சிறந்தவன் என்றும் அது அறிவிக்கிறது.

ச்லோகம் 12

ஐஶ்வர்யாக்ஷரயாதா²த்ம்யப⁴க³வச்சரணார்தி²நாம் |வேத்³யோபாதே³யபா⁴வாநாமஷ்டமே பே⁴த³ உச்யதே ||

பொருள்

எட்டாம் அத்யாயம் ஒவ்வொரு வகை ஸாதகனும் எதை அறிய வேண்டும், எதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்று விளக்குகிறது: உலகியல் ஐச்வர்யத்தை விரும்புபவன், தூய ஆத்மாவை அனுபவிக்க விரும்புபவன், எம்பெருமானின் திருவடிகளை மட்டுமே விரும்புபவன்.

ச்லோகம் 13

ஸ்வமாஹாத்ம்யம் மநுஷ்யத்வே பரத்வம் ச மஹாத்மநாம் |விஶேஷோ நவமே யோகோ³ ப⁴க்திரூப: ப்ரகீர்தித: ||

பொருள்

ஒன்பதாம் அத்யாயம் எம்பெருமானின் பெருமையைச் சொல்கிறது; மனிதனாக வந்தபோதும் அவன் பரமனாகவே இருக்கிறான் என்கிறது. அவனிடம் பக்தி கொண்ட மஹாத்மாக்களைப் புகழ்ந்து, பக்தியோகத்தையே உபதேசிக்கிறது.

ச்லோகம் 14

ஸ்வகல்யாணகு³ணாநந்த்யக்ருத்ஸ்நஸ்வாதீ⁴நதாமதி: |ப⁴க்த்யுத்பத்திவிவ்ருத்³த்⁴யர்தா² விஸ்தீர்ணா த³ஶமோதி³தா ||

பொருள்

பத்தாம் அத்யாயம் எம்பெருமானின் எல்லையற்ற கல்யாண குணங்களை விரிவாக வர்ணிக்கிறது; உள்ளவை அனைத்தும் அவன் அதீநத்தில் இருக்கின்றன என்கிறது. பக்தி உண்டாகி வளர்ந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இது சொல்லப்படுகிறது.

ச்லோகம் 15

ஏகாத³ஶே ஸ்வயாதா²த்ம்யஸாக்ஷாத்காராவலோகநம் |த³த்தமுக்தம் விதி³ப்ராப்த்யோர்ப⁴க்த்யேகோபாயதா ததா² ||

பொருள்

பதினொன்றாம் அத்யாயத்தில் அர்ஜுநனுக்கு திவ்யமான கண்கள் அளிக்கப்படுகின்றன; அவன் எம்பெருமானின் உண்மையான ரூபத்தை நேரடியாகக் காண்கிறான். எம்பெருமானை உண்மையாக அறியவும் அடையவும் பக்தி ஒன்றே வழி என்று இந்த அத்யாயம் அறிவிக்கிறது.

ச்லோகம் 16

ப⁴க்தேஶ்ஶ்ரைஷ்ட்²யமுபாயோக்திரஶக்தஸ்யாத்மநிஷ்ட²தா |தத்ப்ரகாராஸ்த்வதிப்ரீதிர்ப⁴க்தே த்³வாத³ஶ உச்யதே ||

பொருள்

பன்னிரண்டாம் அத்யாயம் மற்ற வழிகளைவிட பக்தியைப் புகழ்ந்து, அதற்கான உபாயங்களைத் தருகிறது. இன்னும் பக்தியை அனுஷ்டிக்க இயலாதவனுக்கு, முதல் படியாக ஆத்ம சிந்தனையைக் காட்டி, அதன் வகைகளை விளக்கி, தன் பக்தர்களிடம் எம்பெருமானுக்குள்ள ஆழ்ந்த அன்பைக் காட்டுகிறது.

ச்லோகம் 17

தே³ஹஸ்வரூபமாத்மாப்திஹேதுராத்மவிஶோத⁴நம் |ப³ந்த⁴ஹேதுர்விவேகஶ்ச த்ரயோத³ஶ உதீ³ர்யதே ||

பொருள்

பதிமூன்றாம் அத்யாயம் சரீரத்தின் இயல்பையும், ஆத்மாவை அடையும் உபாயங்களையும், ஆத்மா எப்படித் தூய்மையாகிறது என்பதையும், பந்தத்துக்குக் காரணம் எது என்பதையும், ஆத்மாவை அசேதனமான ப்ரக்ருதியிலிருந்து எப்படிப் பிரித்து அறிவது என்பதையும் விளக்குகிறது.

ச்லோகம் 18

கு³ணப³ந்த⁴விதா⁴ தேஷாம் கர்த்ருத்வம் தந்நிவர்தநம் |க³தித்ரயஸ்வமூலத்வம் சதுர்த³ஶ உதீ³ர்யதே ||

பொருள்

பதினான்காம் அத்யாயம் ப்ரக்ருதியின் மூன்று குணங்கள் ஆத்மாவை எப்படிக் கட்டுகின்றன, அவை எப்படிச் செயல்படுகின்றன, அவற்றிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று காட்டுகிறது. ஸாதகன் அடையக்கூடிய மூன்று லக்ஷ்யங்களுக்கும் எம்பெருமானே மூலம் என்றும் உபதேசிக்கிறது.

ச்லோகம் 19

அசிந்மிஶ்ராத்³விஶுத்³தா⁴ச்ச சேதநாத்புருஷோத்தம: |வ்யாபநாத்³ப⁴ரணாத்ஸ்வாம்யாத³ந்ய: பஞ்சத³ஶோதி³த: ||

பொருள்

பதினைந்தாம் அத்யாயம் எம்பெருமானே புருஷோத்தமன் என்று உபதேசிக்கிறது; ப்ரக்ருதியோடு கட்டுண்ட ஜீவர்களிடமிருந்தும், முக்தரான ஜீவர்களிடமிருந்தும் அவன் வேறுபட்டவன். அவன் அவர்களுள் வ்யாபித்து, அவர்களைத் தாங்கி, அவர்களுக்கு ஸ்வாமியாக இருப்பதாலேயே அவர்களிலிருந்து வேறானவன்.

ச்லோகம் 20

தே³வாஸுரவிபா⁴கோ³க்திபூர்விகா ஶாஸ்த்ரவஶ்யதா |தத்த்வாநுஷ்டா²நவிஜ்ஞாநஸ்தே²ம்நே ஷோட³ஶ உச்யதே ||

பொருள்

பதினாறாம் அத்யாயம் மனிதர்களிடம் உள்ள தைவ ஸ்வபாவத்தையும் ஆஸுர ஸ்வபாவத்தையும் விவரிக்கிறது. பிறகு, தத்த்வ ஜ்ஞாநமும் அதன் அனுஷ்டாநமும் உறுதிப்பட, ஒருவன் சாஸ்த்ரப்படி வாழ வேண்டும் என்று உபதேசிக்கிறது.

ச்லோகம் 21

அஶாஸ்த்ரமாஸுரம் க்ருத்ஸ்நம் ஶாஸ்த்ரீயம் கு³ணத: ப்ருத²க் |லக்ஷணம் ஶாஸ்த்ரஸித்³த⁴ஸ்ய த்ரிதா⁴ ஸப்தத³ஶோதி³தம் ||

பொருள்

பதினேழாம் அத்யாயம் சாஸ்த்ரத்தைப் புறக்கணிப்பது எதுவும் ஆஸுரமானது, பலனற்றது என்று உபதேசிக்கிறது. சாஸ்த்ரத்தைப் பின்பற்றுவது ப்ரக்ருதியின் குணங்களுக்கேற்ப மூன்று வகையாக வேறுபடுகிறது; சரியாகச் செய்யப்பட்ட கர்மங்களின் அடையாளங்களும் சொல்லப்படுகின்றன.

ச்லோகம் 22

ஈஶ்வரே கர்த்ருதாபு³த்³தி⁴ஸ்ஸத்த்வோபாதே³யதாந்திமே |ஸ்வகர்மபரிணாமஶ்ச ஶாஸ்த்ரஸாரார்த² உச்யதே ||

பொருள்

பதினெட்டாம் அத்யாயம் எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் உண்மையான கர்த்தா எம்பெருமானே என்றும், ஸத்த்வ குணத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும், நம் கர்மங்கள் என்ன பலன்களைத் தருகின்றன என்றும் உபதேசிக்கிறது. சாஸ்த்ரம் முழுவதன் ஸாரமான பொருளோடு அது நிறைவடைகிறது.

ச்லோகம் 23

கர்மயோக³ஸ்தபஸ்தீர்த²தா³நயஜ்ஞாதி³ஸேவநம் |ஜ்ஞாநயோகோ³ ஜிதஸ்வாந்தை: பரிஶுத்³தா⁴த்மநி ஸ்தி²தி: ||

பொருள்

கர்மயோகம் என்பது தவம், தீர்த்தயாத்ரை, தாநம், யஜ்ஞம் முதலிய நற்கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பது. மனத்தை வென்றவர்களுக்கு ஜ்ஞாநயோகம் என்பது தூய ஆத்மாவில் நிலைத்திருப்பது.

ச்லோகம் 24

ப⁴க்தியோக³: பரைகாந்தப்ரீத்யா த்⁴யாநாதி³ஷு ஸ்தி²தி: |த்ரயாணாமபி யோகா³நாம் த்ரிபி⁴ரந்யோந்யஸங்க³ம: ||

பொருள்

பக்தியோகம் என்பது எம்பெருமானிடம் மட்டுமே அன்போடு த்யாநம் முதலியவற்றில் நிலைத்திருப்பது. இந்த மூன்று வழிகளும் தனித்தனியானவை அல்ல; ஒவ்வொன்றும் மற்ற இரண்டுக்கும் துணை செய்கிறது.

ச்லோகம் 25

நித்யநைமித்திகாநாம் ச பராராத⁴நரூபிணாம் |ஆத்மத்³ருஷ்டேஸ்த்ரயோ(அ)ப்யேதே யோக³த்³வாரேண ஸாத⁴கா: ||

பொருள்

நித்ய கர்மங்களும், விசேஷ ஸந்தர்ப்பங்களில் செய்யும் நைமித்திக கர்மங்களும் எம்பெருமானுக்கு ஆராதநமாகச் செய்யப்படுகின்றன. இப்படிச் செய்யும்போது, யோக அப்யாஸத்தின் மூலம் மூன்று வழிகளும் ஆத்ம தர்சனத்துக்கு ஸாதநங்களாகின்றன.

ச்லோகம் 26

நிரஸ்தநிகி²லாஜ்ஞாநோ த்³ருஷ்ட்வாத்மாநம் பராநுக³ம் |ப்ரதிலப்⁴ய பராம் ப⁴க்திம் தயைவாப்நோதி தத்பத³ம் ||

பொருள்

எல்லா அஜ்ஞாநமும் நீங்கியதும், ஸாதகன் ஆத்மாவை எம்பெருமானுக்காகவே இருப்பதாகக் காண்கிறான். அப்போது அவன் பரம பக்தியை அடைகிறான்; அந்த பக்தியாலேயே எம்பெருமானின் இருப்பிடத்தை அடைகிறான்.

ச்லோகம் 27

ப⁴க்தியோக³ஸ்தத³ர்தீ² சேத்ஸமக்³ரைஶ்வர்யஸாத⁴க: |ஆத்மார்தீ² சேத்த்ரயோ(அ)ப்யேதே தத்கைவல்யஸ்ய ஸாத⁴கா: ||

பொருள்

உலகியல் ஐச்வர்யத்தை விரும்புபவனுக்கு, அதை முழுமையாகப் பெற பக்தியோகமே ஸாதநம். தன் ஆத்மாவின் அனுபவத்தை மட்டுமே விரும்புபவனுக்கு, மூன்று வழிகளும் கைவல்யம் என்னும் அந்தத் தனித்த நிலைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன.

ச்லோகம் 28

ஐகாந்த்யம் ப⁴க³வத்யேஷாம் ஸமாநமதி⁴காரிணாம் |யாவத்ப்ராப்தி பரார்தீ² சேத்ததே³வாத்யந்தமஶ்நுதே ||

பொருள்

இந்த ஸாதகர்கள் அனைவரும் எம்பெருமானை மட்டுமே நாடுவதில் ஒத்தவர்கள். ஆனால் முதல் இருவரும் தங்கள் லக்ஷ்யம் கைகூடும் வரை மட்டுமே இந்த பக்தியை வைத்திருக்கிறார்கள். எம்பெருமானையே விரும்புபவன் அவனை என்றென்றும் அனுபவிக்கிறான்.

ச்லோகம் 29

ஜ்ஞாநீ து பரமைகாந்தீ ததா³யத்தாத்மஜீவந: |தத்ஸம்ஶ்லேஷவியோகை³கஸுக²து³:க²ஸ்ததே³கதீ⁴: ||

பொருள்

உண்மையான ஜ்ஞாநம் உடையவன் எம்பெருமானிடம் மட்டுமே பக்தி கொண்டவன். அவனுடைய உயிரே எம்பெருமானைச் சார்ந்திருக்கிறது. எம்பெருமானோடு கூடியிருப்பதே அவனுக்கு ஒரே இன்பம், எம்பெருமானைப் பிரிந்திருப்பதே ஒரே துன்பம்; அவன் மனம் எம்பெருமானிடமே நிலைத்திருக்கிறது.

ச்லோகம் 30

ப⁴க³வத்³த்⁴யாநயோகோ³க்திவந்த³நஸ்துதிகீர்தநை: |லப்³தா⁴த்மா தத்³க³தப்ராணமநோபு³த்³தீ⁴ந்த்³ரியக்ரிய: ||

பொருள்

அவன் எம்பெருமானைத் த்யாநித்தும், அவனைப் பற்றிப் பேசியும், அவனை வணங்கியும், துதித்தும், அவன் திருநாமங்களைப் பாடியும் வாழ்கிறான். அவனுடைய ப்ராணன், மனம், புத்தி, இந்த்ரியங்கள், செயல்கள் எல்லாம் எம்பெருமானுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டவை.

ச்லோகம் 31

நிஜகர்மாதி³ ப⁴க்த்யந்தம் குர்யாத்ப்ரீத்யைவ காரித: |உபாயதாம் பரித்யஜ்ய ந்யஸ்யேத்³தே³வே து தாமபீ⁴: ||

பொருள்

அன்பால் மட்டுமே தூண்டப்பட்டு, அவன் நித்ய கர்மங்கள் முதல் பக்தி வரை தன் கடமைகளைச் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். இவையே தன்னைக் காப்பவை என்ற எண்ணத்தை அவன் விட வேண்டும். அச்சமின்றி, அந்தப் பொறுப்பை எம்பெருமானிடமே விட்டுவிட வேண்டும்.

ச்லோகம் 32

ஏகாந்தாத்யந்ததா³ஸ்யைகரதிஸ்தத்பத³மாப்நுயாத் |தத்ப்ரதா⁴நமித³ம் ஶாஸ்த்ரமிதி கீ³தார்த²ஸங்க்³ரஹ: ||

பொருள்

எம்பெருமானுக்குச் செய்யும் முழுமையான, அநந்யமான கைங்கர்யத்திலேயே மகிழ்ந்து, அவன் எம்பெருமானின் இருப்பிடத்தை அடைகிறான். இதுவே சாஸ்த்ரத்தின் முக்கிய உபதேசம். இத்துடன் இந்த கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் நிறைவடைகிறது.

பாடம் sanskritdocuments.org, GRETIL, prapatti.com, githa.koyil.org உடன் ஒவ்வொரு பாடலாகச் சரிபார்க்கப்பட்டது. பொருள்கள் வாசகருக்கு உதவ எளிமையாகத் தரப்பட்டவை; அநுஸந்தானத்தை ஒரு அத்யாபகரிடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

இவை வாசகருக்கு உதவும் சிறிய அறிமுகங்கள்; நூல்களைத் தம் ஆசார்யரிடம் கற்பதே சிறந்தது.

இந்த நூலைப் பற்றி ஸ்ரீ பாதுகையிடம் கேளுங்கள் →

← ஆளவந்தார்